Deutsche Welle | Wirtualna Polska

Większość respondentów opowiada się za zaostrzeniem przepisów dotyczących korzystania z hulajnóg elektrycznych. Wyniki reprezentatywnej ankiety przeprowadzonej przez instytut badania opinii publicznej YouGov na zlecenie stowarzyszenia społecznego Vdk pokazują, że 57 procent ankietowanych opowiada się za dodatkowymi regulacjami dotyczącymi korzystania z hulajnóg elektrycznych. Jak poinformowało stowarzyszenie Vdk, kolejne 18 procent opowiada się za całkowitym zakazem.

Około jednej trzeciej respondentów (36 procent) opowiedziało się za „nieco silniejszymi” regulacjami, na przykład za wyznaczonymi strefami parkowania dla hulajnóg elektrycznych, podczas gdy 21 procent opowiada się nawet za „znacznie silniejszymi” regulacjami.

W badaniu, przeprowadzonym w dniach 23–26 stycznia 2026 r., wzięło udział 2234 osób powyżej 18 roku życia.

Zadanie dla polityków

„Wynika z tego jasne zadanie dla polityków” – stwierdza Vdk. „Często piszą do nas członkowie, zwłaszcza osoby niewidome, które uległy wypadkom spowodowanym przez kierujących hulajnogami, a potem nie otrzymują nawet odszkodowania za ból i cierpienie” – podkreśliła prezes VdK Verena Bentele w komunikacie. „Jednak każdy, kto chce zarabiać na przestrzeni publicznej, tak jak robią to dostawcy wypożyczalni hulajnóg elektrycznych, ma również obowiązek zachowania należytej staranności” – dodała.

W czwartek (11.06.2026) Bundestag zajął się w pierwszym czytaniu projektem ustawy, która ma na celu zwiększenie odpowiedzialności wynajmujących i kierowców. Stowarzyszenie społeczne Vdk wyraźnie popiera planowane zmiany w przepisach dotyczących odpowiedzialności. Obecnie ofiary wypadków i poszkodowani często nie mogą dochodzić odszkodowania. Musieliby bowiem udowodnić winę kierowcy.

(DPA/jak)

Chcesz komentować nasze artykuły? Dołącz do nas na Facebooku! >>

Europejski Bank Centralny zdecydował się na podwyżkę wszystkich trzech głównych stóp procentowych o 0,25 punktu procentowego. To pierwsza taka decyzja od jesieni 2023 r. Jak poinformowała prezes EBC Christine Lagarde, decyzja zapadła jednogłośnie.

Najważniejsza dla oszczędzających stopa depozytowa wzrosła do poziomu 2,25 proc. Z kolei główna stopa refinansowa wynosi obecnie 2,40 proc., a stopa kredytu overnight – 2,65 proc.

Inflacja rośnie, EBC reaguje

Powodem ruchu EBC jest rosnąca inflacja. W maju w strefie euro wyniosła ona 3,2 proc. i – jak podkreśliła Lagarde – pozostaje „zbyt wysoka”. Istotny wpływ mają ceny energii, które wzrosły wskutek wojny z Iranem.

EBC jasno sygnalizuje, że jego celem pozostaje sprowadzenie inflacji w perspektywie średnioterminowej do poziomu 2 proc. Wyższe stopy procentowe mają ograniczyć presję cenową, ale jednocześnie mogą hamować wzrost gospodarczy.

Nowe prognozy banku centralnego są mniej optymistyczne niż wcześniej. Inflacja w 2026 r. ma wynieść średnio 3,0 proc., podczas gdy jeszcze kilka miesięcy temu zakładano wyraźnie niższy poziom. Jednocześnie wzrost gospodarczy w strefie euro ma być słabszy i sięgnąć około 0,8 proc.

Mieszane reakcje w Niemczech

Decyzja EBC wywołała w Niemczech mieszane reakcje. Przedstawiciele sektora bankowego oceniają ją jako uzasadnioną i potrzebną w obecnej sytuacji. – W przeciwieństwie do okresu gwałtownego wzrostu inflacji w latach 2021 i 2022, europejscy strażnicy waluty reagują tym razem na bieżąco – zaznaczył dyrektor Federalnego Stowarzyszenia Banków Niemieckich Heiner Herkenhoff.

Znacznie bardziej krytyczne są organizacje przedsiębiorców. Niemiecka Izba Przemysłowo-Handlowa (DIHK) ostrzega, że wyższe stopy procentowe uderzą w firmy w czasie już trwającego kryzysu gospodarczego. Problemem są przede wszystkim droższe kredyty i trudniejsze finansowanie inwestycji. – Podczas gdy gospodarka w pozostałej części strefy euro odnotowuje przynajmniej niewielki wzrost, rozwój gospodarczy w Niemczech ulega stagnacji przy rosnących cenach – podkreśla główny analityk DIHK Volker Treier.

Z drugiej strony część ekonomistów i przedstawicieli sektora finansowego podkreśla, że decyzja EBC jest sygnałem stabilności w czasach rosnących napięć geopolitycznych. W ich ocenie bank centralny wysyła jasny komunikat: priorytetem pozostaje walka z inflacją.

(AFP/du)

Naukowcy znaleźli gigantyczny cmentarz wielorybów w południowo-wschodniej części Oceanu Indyjskiego. To odkrycie przełomowe z wielu względów.

Wyjątkowe odkrycie

Niezwykłe miejsce spoczynku zwierząt na przestrzeni kilku milionów lat znaleziono około 1000 kilometrów na zachód od australijskiego miasta Perth, w strefie uskokowej Rowu Diamantiny. Na głębokości około 7000 metrów badacze natrafili na kości wystające z osadu. Nigdy wcześniej nie odkryto skamieniałości wielorybów nawet w przybliżeniu tak głęboko, jak podczas ekspedycji chińską łodzią podwodną „Fendouzhe” na początku 2023 roku.

Podczas ponad trzydziestu kolejnych nurkowań stała się jasna skala nekropolii. Rozciąga się ona na długości 1200 kilometrów i leży na głębokości od 4200 do 7000 metrów, jak informuje zespół Xiaotonga Penga z Chińskiej Akademii Nauk w Sanya w czasopiśmie naukowym „Nature”.

Jest to zdecydowanie najgłębszy, największy i najstarszy znany cmentarz wielorybów. Naukowcy zidentyfikowali prawie 480 szczątków wielorybów, z których część ma kilka milionów lat.

Szczątki żyjących i wymarłych gatunków

Gdy wieloryb umiera, jego zwłoki zazwyczaj osiadają na dnie morza i służą tam jako pożywienie dla wielu organizmów. Naukowcy zaznaczają, że choć tzw. „upadki wieloryba” są bardzo częste, dotychczas udokumentowano jedynie nieco ponad 70 takich obszarów. Należy założyć, że na całym świecie istnieje jeszcze wiele innych cmentarzysk wielorybów.

Zespół znalazł szczątki gatunków żyjących do dziś, takich jak dziobowal rozdzielnozębny, czyli wal nowozelandzki (Mesoplodon bowdoini), lub dziobowal kagańcowy (Mesoplodon layardii), ale także gatunków dawno wymarłych, na przykład przedstawicieli grup zębowców (ssaków z podrzędu waleni, mających zęby) Pterocetus i Izikoziphius.

Według naukowców fakt, że właśnie w tym regionie gromadzi się tak wiele szczątków wielorybów, ma kilka przyczyn. Na przykład topografia w kształcie litery V głęboko wciętej strefy przyczynia się do gromadzenia się zwłok. Również zębowce charakteryzują się bardzo dużą gęstością kości – ich szkielety ulegają więc rozkładowi szczególnie powoli. Dodatkową ochronę zapewnia im warstwa tlenku żelaza i manganu, która pokrywa skamieniałości.

(DPA/jak)

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na Facebooku! >>

Rząd w Moskwie niemal całkowicie wyczerpał swoje rezerwy finansowe, a rosyjska gospodarka wchodzi w „fazę schyłkową” – wynika z badania Instytutu Gospodarki Światowej (IfW) w Kilonii oraz Instytutu Ekonomii Transformacji w Sztokholmie.

„W pierwszych latach wojny z Ukrainą rosyjska gospodarka okazała się bardziej odporna, niż wielu się spodziewało. Teraz jednak rezerwy są na wyczerpaniu” – podkreśla prezes IfW Moritz Schularick, współautor najnowszego raportu.

Brak wzrostu gospodarczego

Według ekonomisty wzrost gospodarczy Rosji wyhamował, a jednocześnie rośnie jej zależność od Chin. Z kolei wyższe ceny ropy, związane z napięciami w rejonie Zatoki Perskiej, będą miały najpewniej jedynie krótkotrwały efekt dla rosyjskich finansów.

Autorzy raportu wskazują, że płynne aktywa rosyjskiego funduszu majątkowego, czyli łatwo dostępne środki finansowe, skurczyły się z 6,5 proc. produktu krajowego brutto (PKB) na początku wojny do zaledwie 1,8 proc. w kwietniu 2026 r.

Jednocześnie deficyt budżetu federalnego już w pierwszym kwartale przekroczył roczny limit wyznaczony przez rząd prezydenta Władimira Putina. W tym samym okresie dochody z ropy i gazu były o 45 proc. niższe niż rok wcześniej.

Skrajny niedobór siły roboczej

Jak wskazano, Rosja mierzy się nie tylko z problemami finansowymi. „Głównym ograniczeniem nie jest dziś dostęp do pieniędzy, lecz do siły roboczej, technologii i mocy produkcyjnych” – zaznacza współautor raportu Matthew Klein.

Choć Moskwa mogłaby teoretycznie pozyskać dodatkowe środki finansowe, to rekordowy niedobór pracowników oraz międzynarodowe sankcje sprawiają, że zwiększanie wydatków staje się coraz bardziej ryzykowne. Zamiast wzmacniania potencjału militarnego, skutkiem może być przede wszystkim napędzanie inflacji.

Rosnące wpływy Chin

Raport podkreśla też pogłębiającą się zależność Rosji od Chin. Obecnie Państwo Środka odpowiada za około 35 proc. całego rosyjskiego handlu zagranicznego. To właśnie z Chin pochodzi większość dóbr o znaczeniu krytycznym – zarówno cywilnych, jak i możliwych do wykorzystania w przemyśle zbrojeniowym – a także komponentów o zastosowaniu militarnym.

Od 2022 r. Chiny odpowiadają za około trzy czwarte wzrostu rosyjskiego importu objętych zachodnimi sankcjami kluczowych komponentów wojskowych.

Współautorka badania Alicia Garcia-Herrero zwraca uwagę, że Chiny, rzucając Rosji gospodarcze koło ratunkowe, same umocniły swoją pozycję. Moskwa staje się coraz bardziej zależna od Pekinu w sferze handlu, technologii i finansów, podczas gdy Chiny zachowują pełną swobodę w kształtowaniu warunków tej współpracy.

Szansa dla Zachodu

Autorzy „Raportu z Kilonii” wskazują, że rosnąca słabość rosyjskiej gospodarki może stworzyć nowe możliwości działania dla państw Zachodu. „Dotyczy to m.in. ponownych prób restrykcji dotyczących tzw. rosyjskiej floty cieni” – mówi współautor Torbjörn Becker.

Eksperci rekomendują także zaostrzenie kontroli eksportu, zwłaszcza wobec chińskich dostawców, oraz wprowadzenie nowych mechanizmów ograniczających rosyjskie dochody z eksportu surowców.

„Cło na rzecz Ukrainy”

IfW proponuje również wprowadzenie specjalnego cła na istniejąca jeszcze wymianę handlową między Unią Europejską a Rosją. Uzyskane w ten sposób środki miałyby wspierać Ukrainę i jednocześnie zwiększać presję na Moskwę.

Takie „cło na rzecz Ukrainy” mogłoby przynosić od 11 do 16 mld euro rocznie. „Idea jest prosta: dopóki handel z Rosją trwa, Europa powinna wykorzystywać go do wsparcia Ukrainy” – wyjaśnia Julian Hinz z IfW.

Proponowane stawki celne miałyby wynosić od 30 do 50 proc. i obejmować zarówno import z Rosji do UE, jak i – uzupełniająco – eksport z UE do Rosji. W ubiegłym roku wartość obrotów handlowych między obiema stronami wyniosła 57,2 mld euro.

Rosyjska inwazja na Ukrainę rozpoczęła się w lutym 2022 r. Rosja kontroluje obecnie niemal jedną piątą terytorium Ukrainy, w tym Półwysep Krymski, zaanektowany w 2014 r. z naruszeniem prawa międzynarodowego.

RTR, AFP, DW, kielinstitut.de/ widz

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

– Też dostałem rozkaz, ale go nie wykonałem – przynaje Igor Szczetko w rozmowie z DW. Były żołnierz rosyjskich strategicznych sił rakietowych zastanawia się, dlaczego inni nie robią tak jak on.

Po napaści Rosji na Ukrainę Szczetko zdezerterował; uważał, że innego wyjścia z armii nie ma. Jeszcze w 2021 roku, rok przed rozpoczęciem pełnoskalowej wojny, podpisał kontrakt na dwa lata służby.

Na decyzję o dezercji wpłynęło m.in samobójstwo poborowego z jednostki. Szczetko znalazł jego ciało. Trafił potem do szpitala na oddział psychiatryczny i próbował uzyskać zwolnienie ze służby z powodów zdrowotnych. Zamiast tego nakazano mu przeniesienie do brygady szturmowej.

– Gdy dowiedziałem się, że mam udać się na teren działań wojennych, postanowiłem, że pod żadnym pozorem na wojnę nie pójdę – mówi w rozmowie z DW. Kilka dni później uciekł z Rosji do Armenii, a stamtąd do UE.

Dezercja i odmowa udziału w walkach

Siergiej Kriwienko od lat działa na rzecz obrony praw rosyjskich żołnierzy. Szacuje, że około 60 tysięcy z nich opuściło jednostki lub odmówiło udziału w walkach.

Nie są to tylko „klasyczne” dezercje. Zdarzają się również przypadki, w których żołnierze ukrywają się w Rosji lub próbują uzyskać orzeczenie o niezdolności do służby. Według Kriwienki w Rosji wszczęto już ponad 20 tysięcy postępowań karnych w związku z nieobecnością na służbie, dezercją i odmową udziału w walkach. Każdy, kto odmawia walki, naraża się na sankcje karne.

Igor Szczetko twierdzi, że w przypadku ekstradycji do Rosji groziłoby mu 15 lat pozbawienia wolności lub wysłanie na front.

Kto trafia do rosyjskiej armii?

Według Siergieja Kriwienki od 2023 roku rosyjska armia pozyskuje żołnierzy głównie dzięki lukratywnym umowom. Nie są to jednak wyłącznie ochotnicy.

Wśród żołnierzy kontraktowych znajdują się więźniowie, migranci, dłużnicy, osoby podlegające poborowi oraz mieszkańcy regionów o słabej kondycji gospodarczej, którzy często decydują się na służbę w armii z powodu problemów finansowych lub braku alternatyw. Jednocześnie państwo poprzez „patriotyczne” programy wzmacnia szkolenia paramilitarne w szkołach i na uczelniach.

Obserwatorzy podkreślają jednak, że rosyjskiej armii nie należy postrzegać wyłącznie jako zbioru przypadkowych osób, które udają się na front ze względu na pieniądze lub z innych powodów.

Przedstawiciel rosyjskiego korpusu ochotniczego, który walczył po stronie ukraińskiej i nosi pseudonim „Kasper”, przypomina, że rosyjska armia to nie tylko „mięso armatnie”, ale także dobrze wyszkolone i zmotywowane jednostki.

Kontrola, kara, przetrwanie

Z kolei antropolog Aleksandra Archipowa mówi o codziennej atmosferze przemocy. Wraz z kolegami zebrała zeznania rosyjskich żołnierzy, dezerterów i ich bliskich.

Wynikiem jej pracy jest „słownik wojenny” z frontowym żargonem, odzwierciedlającym życie w rosyjskiej armii. Według Archipowej zawarte w nim hasła odnoszą się do kontroli, karania i przetrwania.

Na przykład określenie „klatka dla ptaków” oznacza pilotów dronów, którzy monitorują własnych towarzyszy broni i mogą strzelać do tych, którzy próbują się wycofać.

Słowo „dołek” oznacza improwizowane miejsca nielegalnego przetrzymywania i karania, a „kwarantanna” odnosi się do baz, w których rosyjscy żołnierze powracający z ukraińskiej niewoli są przesłuchiwani przez krajowe służby specjalne FSB, zanim zostaną ponownie wysłani na front. – Nie ma powrotu do domu – podkreśla badaczka.

Według niej powrót z armii do życia cywilnego w czasie wojny jest coraz trudniejszy. Wielu żołnierzy uważa, że „wyjściem” są ciężkie obrażenia, pojmanie, dezercja lub, w najgorszym przypadku, śmierć.

Czarny rynek przetrwania

W armii rozwinął się swego rodzaju „czarny rynek przetrwania”. Według Archipowej żołnierze płacą tysiące dolarów, aby uzyskać urlop, przeniesienie z frontu lub by uniknąć służby w oddziałach szturmowych.

Ponadto kupują zaświadczenia lekarskie i przekupują dowódców, aby dostać pozwolenie na tymczasowe opuszczenie jednostki.

Aleksandra Archipowa zwraca przede wszystkim uwagę, że w szeregach zmieniło się podejście do życia ludzkiego. Wielu respondentów opisało front jako miejsce, w którym ludzie nie są postrzegani jako jednostki, lecz przede wszystkim jako zbędny zasób. W takim systemie dowództwo potrzebuje stałego napływu nowych sił, aby zrekompensować straty, jak twierdzi ekspertka.

Awans społeczny i źródło dochodu

Wojna zmienia również rosyjskie społeczeństwo.

Dziennikarz Aleksiej Tupizyn twierdzi, że stała się ona częścią codzienności, a dla wielu rodzin – źródłem dochodu. Gdy rozpoczęła się mobilizacja, Tupizyn wraz z kolegami założył grupę chatów internetowych dla żon zmobilizowanych żołnierzy oraz ich samych.

Z jego obserwacji wynika, że anonimowe chaty początkowo charakteryzowały się obawami i pragnieniem sprowadzenia bliskich do domu. Jednak z czasem wojna stała się dla rodzin źródłem stabilnego dochodu. – Żony zmobilizowanych żołnierzy należą dziś, że tak powiem, do klasy średniej – twierdzi dziennikarz. Rodziny spłacają kredyty, kupują samochody i drogie meble.

Aleksiej Tupizyn zwraca uwagę, że w niektórych szkołach dzieci uczestników wojny są traktowane inaczej od pozostałych uczniów. Otrzymują dodatkowe słodycze i inne przekąski, a tym samym są traktowane w sposób preferencyjny.

Wykluczenie społeczne

Podczas gdy państwo stara się gloryfikować powracających weteranów wojennych, wiele osób w codziennym życiu zachowuje wobec nich dystans. – Dotyczy to przede wszystkim byłych skazanych przestępców, którzy walczyli w prywatnych firmach wojskowych i brygadach szturmowych – relacjonuje dziennikarz .

Opowiada historię mężczyzny, który został skazany za podwójne morderstwo, a nastepnie zwolniony z więzienia w zamian za służbę wojskową. Po powrocie z frontu próbował znaleźć pracę jako nauczyciel w szkole. Według Tupizyna nazwisko mężczyzny zostało usunięte ze wszystkich rejestrów karnych po służbie w Grupie Wagnera, prywatnej rosyjskiej formacji najemników. – Dyrektorka szkoły zadzwoniła do mnie z przerażeniem i powiedziała, że sam jego widok ją przeraża – wspomina dziennikarz. Szkoła mężczyzne jednak odrzuciła, pomimo odznaczeń i legitymacji weterana.

„Na moich rękach nie ma ukraińskiej krwi”

Według Aleksandry Archipowej również bliscy wojskowych skarżą się, że są wykluczani ze społeczeństwa. Napisała do niej np. pewna kobieta, że „chciała być żoną bohatera”, a zamiast tego spotyka się z odrzuceniem.

Kobieta krytykuje fakt, że państwo robi z uczestników wojny „najemników”, kładąc przy tym nacisk na hojne wypłaty i odszkodowania zamiast na „ideę służby i bohaterstwa”.

Dla dezertera Igora Szczetki, który zrobił wszystko, by nie spędzić ani jednego dnia na wojnie, ważne są inne sprawy.

– Na moich rękach nie ma ani kropli krwi Ukraińców; ani cywilów, ani żołnierzy – mówi i wspomina, że po ucieczce po raz pierwszy poczuł się bezpiecznie we Francji. – Niczego nie żałuję, pozostałem wierny sobie” – dodaje.

Artykuł ukazał się pierwotnie na stronach Redakcji Niemieckiej DW.

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na Facebooku! >>

W związku z kontaktami posłów AfD z Rosją, partie koalicyjne CDU/CSU i SPD rozważają zaostrzenie środków ochrony poufnych informacji w parlamencie. „Bundestag powinien sprawdzić, w jaki sposób można lepiej chronić tajne informacje w komisjach i gremiach” – powiedział sekretarz klubu poselskiego chadecji CDU/CSU Steffen Bilger w rozmowie z dziennikiem „Handelsblatt”.

Podobnie wypowiedział się polityk socjaldemokratycznej SPD zajmujący się sprawami wewnętrznymi Sebastian Fiedler.

Politycy AfD pojechali do Rosji

Powodem są kontakty polityków AfD z osobami związanymi z Kremlem. Wiceprzewodniczący klubu poselskiego AfD Markus Frohnmaier spotkał się podczas forum ekonomicznego w Petersburgu m.in. z szefem Gazpromu Aleksiejem Millerem oraz Kiriłłem Dmitrijewem, specjalnym wysłannikiem Władimira Putina ds. inwestycji i współpracy gospodarczej z zagranicą. Obaj objęci są zachodnimi sankcjami z powodu rosyjskiej napaści na Ukrainę.

W podróży do Rosji uczestniczyli również inni politycy AfD. Niemiecki kontrwywiad oficjalnie klasyfikuje tę partię jako częściowo skrajnie prawicową. Już przed wyjazdem polityków AfD do Rosji przedstawiciele koalicji rządzącej, ale i opozycji zwracali uwagę na zagrożenie dla bezpieczeństwa, jakie stwarza taka podróż.

Rosyjskie służby tylko czyhają

Polityk chadecji Steffen Bilger określił tę sytuację jako „wysoce problematyczną z punktu widzenia bezpieczeństwa”. Ostrzegł, że w środowisku, „w którym rosyjskie służby celowo pozyskują informacje i starają się wywierać wpływ, istnieje ryzyko, że wrażliwe dane z pracy parlamentu mogą zostać wykradzione lub wykorzystane”.

Socjaldemokrata Sebastian Fiedler przypomniał, że Rosja prowadzi wojnę nie tylko przy użyciu czołgów i rakiet, lecz także poprzez szpiegostwo, operacje wpływu, dezinformację oraz infiltrację polityczną. „Dlatego ochrona informacji wymagających poufności w parlamencie musi mieć najwyższy priorytet” – podkreślił. W jego ocenie Bundestag powinien stale sprawdzać, czy obowiązujące zasady ochrony tajnych informacji są wystarczające.

Spotkał się z ludźmi Putina

Odnosząc się do działań Markusa Frohnmaiera, Fiedler dodał: „Kto demonstracyjnie spotyka się z przedstawicielami ścisłego kręgu władzy i aparatu gospodarczego Putina, wywołuje nie tylko pytania polityczne, lecz także dotyczące bezpieczeństwa”. Zaznaczył też, że Bundestag nie może być w takich sprawach naiwny. Wolny mandat poselski „nie jest zgodą na zdradę niemieckich interesów bezpieczeństwa” – zaznaczył.

Petersburskie Międzynarodowe Forum Ekonomiczne (SPIEF) odbywa się co roku i jest organizowane przez rosyjski rząd. Przed inwazją Rosji na Ukrainę było ważnym wydarzeniem służącym przyciąganiu zachodnich inwestorów i firm. W tym roku, tuż po zakończeniu forum prezydent Rosji Władimir Putin przyjął w Moskwie byłego kanclerza Niemiec Gerharda Schrödera. Również ta wizyta spotkała się z krytyką.

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

„To ogromne wyzwanie, prawdopodobnie największe w historii FBI i w historii Stanów Zjednoczonych” – powiedział Kash Patel agencji informacyjnej Reuters.

Drony, szpiedzy, terroryści, kartele, chuligani...

Z 48 drużynami, 36 kwaterami dla reprezentacji oraz 11 stadionami w samych Stanach Zjednoczonych, a także spodziewanymi trzema milionami gości – w tym głowami państw i rządów – turniej ten stanowi jedno z największych wyzwań w zakresie bezpieczeństwa, jakie kiedykolwiek miały miejsce. Zagrożenia sięgają od dronów, szpiegów i terrorystów po agresywnych kibiców i kartele przestępcze.

FBI jest głównym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo mistrzostw świata w piłce nożnej, które rozpoczną się w czwartek (11.06.2026). Do jego zadań należy sprawdzenie 300 000 osób, w tym zawodników, trenerów i personelu. 46-letni szef agencji wymienił drony jako jedno z największych zagrożeń.

W tym celu FBI uruchomiło specjalny program, aby wyszkolić lokalne siły policyjne w miejscach rozgrywania meczów w zakresie obrony przed dronami. Ponadto utworzono wspólne centrum operacyjne z przedstawicielami policji z 46 z 48 krajów uczestniczących w mistrzostwach, aby wymieniać informacje o zagrożeniach w czasie rzeczywistym.

Przypadki szczególne: Iran i Haiti

Wyjątkiem są jedynie Iran i Haiti. Podstawą planów jest wspólna analiza zagrożeń przeprowadzona przez FBI i Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego, do której dotarła agencja Reutera. W dokumencie wymieniono między innymi najnowsze konflikty na Bliskim Wschodzie jako potencjalny pretekst dla ekstremistów. Szczególne obawy budzą zatem dwa mecze grupowe Iranu w pobliżu Los Angeles.

„Najnowsze konflikty na Bliskim Wschodzie, na przykład z Iranem, znalazły oddźwięk wśród niektórych agresywnych ekstremistów mieszkających w USA, a także wśród sprawców przestępstw z nienawiści i mogą jeszcze bardziej zaostrzyć niechęć skierowaną przeciwko USA, Izraelowi, Żydom lub muzułmanom” – brzmi ocena FBI.

W 78-stronicowej analizie stwierdzono również, że działania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa utrudnia oczekiwana obecność prezydenta USA Donalda Trumpa na niektórych meczach.

(RTR/jak)

Chcesz skomentować ten artykuł? Dołącz do nas na Facebooku! >>

O wielkim szczęściu może mówić ciężko ranny niemiecki turysta, którego uratowano w Tyrolu po nocy spędzonej w śniegu i dzięki skomplikowanej akcji poszukiwawczej.

Mężczyzna miał wypadek w górach i dopiero dzień później odnaleziono go w śniegu na wysokości około 2200 metrów – poinformowała austriacka policja. „To, że alpinista przeżył noc w takich warunkach dla wszystkich zaangażowanych graniczy z cudem” – napisali ratownicy górscy na Facebooku.

Mężczyzna, który pochodzi z Badenii-Wirtembergii na południu Niemiec, we wtorek rano, 9 czerwca, wyruszył samotnie na wędrówkę z bawarskiej miejscowości Bach. Gdy nie wrócił wieczorem, właściciel kwatery zawiadomił służby ratunkowe. W akcji uczestniczyli policjanci, strażacy oraz ratownicy górscy z psami tropiącymi i dronami.

Musiał spaść z dużej wysokości

Złe warunki pogodowe utrudniały akcję, którą trzeba było przerwać w nocy. Dopiero gdy mgła na krótko się rozproszyła, w środę rano śmigłowiec mógł przetransportować kilka zespołów ratowniczych w rejon poszukiwań.

Ciężko ranny turysta został odnaleziony w siodle górskim, w śniegu. Ratownicy przypuszczają, że spadł ze stromego, skalistego zbocza w rejonie szczytu Strahlkopf (2388 m n.p.m.).

„Muszą istnieć anioły stróże”

Według służb ratownictwa lotniczego ARA w nocy panowała tam temperatura około zera stopni Celsjusza. „Muszą istnieć anioły stróże, inaczej nie da się wytłumaczyć, że ktoś z takimi obrażeniami przeżył noc na zewnątrz przy takich temperaturach i opadach śniegu” – napisali ratownicy.

Mężczyzna był przytomny, ale – jak podała policja – nie pamiętał przebiegu wypadku. Został przetransportowany śmigłowcem do kliniki w bawarskim Murnau.

(DPA/dpo)

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

Niemcy wzmacniają swoje siły zbrojne, a to „budzi dawne lęki” – uważa były szef niemieckiej dyplomacji Joschka Fischer. Obecnie 78-letni były Polityk Zielonych mówi w wywiadzie dla niemieckiej agencji prasowej DPA o niepokoju w krajach sąsiadujących z Niemcami. Zbrojenie się Niemiec budzi dawne lęki „u Francuzów, Polaków, Holendrów, Belgów, Luksemburczyków”. – Dlatego Friedrich Merz nie miał dobrych doradców, gdy głośno zapowiedział, że Niemcy chcą zbudować najsilniejsze konwencjonalne wojsko – powiedział były minister spraw zagranicznych Niemiec i polityk Zielonych.

Kanclerz Friedrich Merz powiedział w swoim pierwszym exposé rządowym w Bundestagu 14 maja 2025 roku, że Niemcy będą konsekwentnie wzmacniać swoje zdolności obronne. – Niemiecki rząd zapewni w przyszłości wszystkie środki finansowe, których Bundeswehra potrzebuje, aby stać się najsilniejszą konwencjonalną armią Europy. Dla największego pod względem liczby ludności i najsilniejszego gospodarczo kraju Europy jest to czymś oczywistym – zaznaczył.

Joschka Fischer podkreślił, że takie zapowiedzi, zwłaszcza w kontekście odwracania się USA od Europy, budzą historycznie uwarunkowane obawy. Wycofywanie się Ameryki oznacza bowiem fundamentalną zmianę sytuacji w Europie.

„Trzymać Niemców na dole”

– Amerykańska obecność po II wojnie światowej nie tylko gwarantowała nasze bezpieczeństwo, lecz także bezpieczeństwo przed nami – powiedział Fischer. Ułatwiło to Europejczykom zaakceptowanie odrodzenia się Niemiec po 1949 roku, a później także ponownego zjednoczenia kraju. – Pierwszy sekretarz generalny NATO, lord Ismay, powiedział kiedyś, że NATO zostało stworzone, aby „trzymać Rosjan na zewnątrz, Amerykanów wewnątrz, a Niemców na dole” – przypomniał Fischer. – W gruncie rzeczy obowiązuje to do dziś. Ale teraz Amerykanie praktycznie znikają, a jednocześnie Niemcy się zbroją – dodał.

Dzieje się to w czasie, gdy AfD w sondażach systematycznie zyskuje na poparciu. Obawy za granicą jeszcze wzrosną, jeśli AfD zdobędzie bezwzględną większość w wyborach do landtagu w Saksonii-Anhalt. – Wtedy za granicą zaczną się zastanawiać: czy Niemcy znowu postradali zmysły? – powiedział Fischer.

Wobec tych wszystkich zmian i w świadomości własnej historii Niemcy – zdaniem Fischera – powinny zachowywać się z dużą wrażliwością. Oczywiście kraj musi się zbroić, ale nie powinny temu towarzyszyć arogancka czy przesadna retoryka, tylko duże wyczucie w komunikacji z sąsiadami oraz jeszcze bardziej zacieśniona współpraca. – Dlatego wypowiedzi Merza nieco mnie zaniepokoiły – przyznał Fischer.

Europa otwartych granic?

Były szef niemieckiej dyplomacji odniósł się także do fiaska niemiecko‑francuskiego myśliwca, określając je jako „poważne”. Projekt byłby istotny nie tylko dla integracji europejskiego przemysłu zbrojeniowego, lecz także dla wzmocnienia relacji niemiecko‑francuskich. – Fiasko tego wspólnego przedsięwzięcia odgrywa fatalną rolę. To ma duże znaczenie – ocenił.

Ideę europejską – zdaniem Fischera – podważają także utrzymujące się niemieckie kontrole graniczne. Jego zdaniem nie da się ich utrzymać na dłuższą metę. – Mamy Europę otwartych granic, a kraj położony w jej centrum nie może się z tego wyłączyć. Nie sądzę też, by było to na dłuższą metę zgodne z prawem europejskim – przyznał Fischer, który we wtorek (09.06.2026) w Kolonii prezentował swoją nową książkę pt. „Kim jesteśmy? Niemcy w poszukiwaniu swojej tożsamości”.

(DPA/dom)

Chcesz mieć stały dostęp do naszych treści? Dołącz do nas na Facebooku!

Niemiecki dziennik „Sueddeutsche Zeitung” przypomina, że prezydent Karol Nawrocki chce odebrać Wołodymyrowi Zełenskiemu Order Orła Białego w związku z nadaniem jednostce wojskowej imienia bohaterów UPA.

Według warszawskiej korespondentki dziennika Viktorii Grossmann Donald Tusk powinien pilnie opowiedzieć się po stronie prezydenta Ukrainy – jeśli chce mieć coś do powiedzenia w sprawie wojny i pokoju.

Tuskowi nie potrzeba konfliktu z Ukrainą

Gazeta ocenia, że Tusk sporu z Ukrainą nie potrzebuje. „Chce zasiadać przy stole podczas rozmów o przyszłości Ukrainy. Zamiast tego często dochodzi do spotkań tzw. grupy E3 złożonej z Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec. Polska jest o tym informowana po fakcie” – pisze.

A przecież - dodaje - ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo z Ukrainą Polska ma powody, by chcieć mieć w tej sprawie coś do powiedzenia. Prawie wszystkie dostawy do tego kraju przechodzą właśnie przez Polskę.

Spór o UPA

„Sueddeutsche Zeitung” wyjaśnia, że stosunki Polski z sąsiadem są znacznie bardziej skomplikowane niż między Kijowem a Niemcami czy krajami Europy Zachodniej.

Jedną z głównych przyczyn konfliktu według dziennika jest Karol Nawrocki. „Prawicowo-nacjonalistyczny prezydent i zdeklarowany przeciwnik rządu Tuska chce odebrać prezydentowi Ukrainy Order Białego Orła” – przypomina gazeta.

Gazeta przyznaje wprawdzie, że zachowanie Zełenskiego, który nazwał jednostkę wojskową na cześć UPA, można nazwać brakiem wrażliwości, ale Tusk powinien szybko zakończyć debatę na ten temat zapoczątkowaną przez Nawrockiego.

Niech Tusk stanie po stronie sojuszników

„Nawrocki dąży do eskalacji, a Tusk zbyt często daje się ponieść przeciwnikom politycznym. Ponieważ Nawrocki zalicza również Niemcy do wrogów Polski, Tusk na wszelki wypadek rezygnuje z wystąpień z niemieckimi politykami lub wspólnych projektów wojskowych” – stwierdza gazeta.

A przecież - zauważa - polski premier i jego partia mają wyniki w sondażach, o których jego rozmówcy w Berlinie, Londynie i Paryżu mogą tylko pomarzyć. „Jeśli Tusk chce, by tam go bardziej słuchano, musi też w kraju wyraźnie opowiedzieć się po stronie sojuszników, od których domaga się uwagi i zaufania – Ukrainy, a także Niemiec” – konkluduje warszawska korespondentka niemieckiego dziennika.

Chcesz mieć stały dostęp do naszych treści? Dołącz do nas na Facebooku!

W Belfaście we wtorek wybuchły gwałtowne zamieszki po tym, jak setki osób wyszły na ulice w antyimigranckim proteście. Powodem był brutalny atak migranta z Sudanu na Europejczyka: zaatakowany nożem mężczyzna trafił do szpitala w stanie ciężkim, pomogli mu świadkowie. Zdjęcia z ataku trafiły do interentu i wywołaby społeczne oburzenie.

„FAZ o problemie migracji”

„To, co wydarzyło się w Belfaście w nocy z wtorku na środę, po prostu wytrąca z równowagi. Nagranie wideo, na którym sudański migrant dźga nożem zakrwawionego mężczyznę, to barbarzyństwo. Czegoś takiego w Europie wcześniej nie było, a przynajmniej nie w tej publicznie widocznej formie. Równie barbarzyńska była reakcja rozwścieczonego tłumu, który wykorzystał ten czyn jako pretekst do publicznego ścigania niewinnych i niezaangażowanych w to cudzoziemców oraz do podpaleń” – pisze „Frankfurter Allgemeine Zeitung”.

„Premier Starmer miał rację, wzywając do spokoju i domagając się ukarania sprawców. To obowiązek państwa prawa. Ale to nie rozwiązuje politycznego problemu migracji, problemu, który nie dotyczy tylko Zjednoczonego Królestwa” – ocenia dziennik z Frankfurtu.

„Podczas gdy politycy i policja wciąż walczą o utrzymanie kontroli, skrajna prawica już rozpoczyna kolejną narrację. Obrazy tego są coraz bardziej brutalne. Czas między aktem przemocy, oburzeniem i zamieszkami jest coraz krótszy. To również część grozy zamieszek w Belfaście. Szokuje nie tylko sama przemoc, ale także wrażenie, że politycy w Wielkiej Brytanii nie potrafią znaleźć sposobu na jej powstrzymanie” – pisze „Kölner Stadt-Anzeiger” z Kolonii.

Prasa przypomina Henry'ego Nowaka

„Wiadomo, że Sudańczyk przedostał się do kraju tzw. szlakiem irlandzkim – luką w systemie azylowym znaną od lat, dzięki której migranci lecą do Dublina z fałszywymi dokumentami, a następnie autobusem i bez kontroli przekraczają otwartą granicę z Irlandią Północną. Umowa o wspólnym ruchu między Wielką Brytanią a Irlandią umożliwia swobodne przemieszczanie się – bez kontroli granicznych. Od lat pojawiają się ostrzeżenia, że ​​ta trasa jest systematycznie wykorzystywana. Od lat nic się nie dzieje. Teraz Brytyjczyk leży w szpitalu z poważnymi obrażeniami, a Belfast płonie” – zauważa w swoim komentarzu ogólnoniemiecki dziennik „Die Welt”.

„Scena, która na stałe zapisała się w zbiorowej pamięci, ma niemal niezrównaną symboliczną moc: biały Brytyjczyk przygwożdżony do ziemi z nożem przy gardle – podczas gdy sąsiedzi interweniują z kijami do hurlingu, bo państwo jest nieobecne. I to zaledwie tygodnie po tym, gdy Wielka Brytania musiała patrzeć, jak 18-letni Henry Nowak, cztery razy śmiertelnie pchnięty nożem, umiera w kajdankach na chodniku (Nowak został zamordowany w grudniu 2025, w czerwcu 2026 skazano zabójcę – przyp. DW), ponieważ policja bardziej uwierzyła słowom zabójcy niż kogoś swojego” – czytamy.

Więcej drużyn, trzech gospodarzy, wiele kontrowersji. Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2026 będą większym wydarzeniem niż dotychczasowe turnieje. Będą się też od nich różnić pod innymi względami.

1. Trzech gospodarzy, wiele napięć

Mistrzostwa świata organizują wspólnie trzy kraje – USA, Kanada i Meksyk. Tradycyjnie turniej odbywa się w jednym kraju. Wyjątkiem był rok 2002, kiedy Japonia i Korea Południowa poszły nową drogą, dzieląc rolę gospodarza.

Trzej organizatorzy mundialu utrzymywali dotychczas dobre relacje, jednak napięcia nasiliły się od czasu, gdy Donald Trump po raz drugi został prezydentem USA. Na stosunki między niegdyś bliskimi sojusznikami wpłynęły groźby Trumpa dotyczące aneksji Kanady jako „51. stanu” USA i cła odwetowe.

Także między Stanami Zjednoczonymi a Meksykiem brak jest porozumienia w wielu kwestiach. Ostatnio niepokój wywołały doniesienia, że administracja Trumpa pracuje nad szczegółowymi planami wysłania do Meksyku wojsk amerykańskich i agentów służb specjalnych, żeby zwalczyły kartele narkotykowe.

2. Więcej drużyn, więcej meczów

Dzięki temu, że w mundialu weźmie udział 48 drużyn, rozegranych zostanie znacznie więcej meczów – łącznie 104 w porównaniu z 64 podczas mistrzostw świata 2022 w Katarze, gdzie startowało zaledwie 32 krajów. Mecz otwarcia rozegrają w czwartek, 11 czerwca, Meksyk i RPA w Meksyku.

Będzie też 12 grup po cztery drużyny w każdej, w porównaniu z ośmioma sprzed czterech lat. Dwie najlepsze drużyny z każdej grupy oraz osiem najlepszych drużyn z trzeciego miejsca awansują do fazy 32 drużyn.

Dodatkową rundę pucharową wprowadzono, żeby zmniejszyć liczbę drużyn na drodze do finału 19 lipca w New Jersey.

Według FIFA większa liczba drużyn oznacza więcej szans na pierwszy udział w mistrzostwach świata. W turnieju zadebiutują Wyspy Zielonego Przylądka, Curaçao, Jordania i Uzbekistan, co wzbudza entuzjazm wśród temtejszych kibiców piłki nożnej. Krytycy obawiają się jednak, że zwiększona liczba drużyn może doprowadzić do spadku jakości gry.

3. Obowiązkowe przerwy na wodę

Chociaż przerwy na napoje w piłce nożnej nie są niczym nowym, FIFA ogłosiła, że podczas wszystkich meczów mistrzostw świata będą dwie przerwy – około 22 minuty każdej połowy i niezależnie od warunków pogodowych.

Dotychczas sędziowie byli zobowiązani do wyznaczania takich przerw 30 minut po rozpoczęciu każdej połowy, ale tylko wtedy, gdy temperatura w momencie rozpoczęcia meczu przekraczała 31 stopni Celsjusza.

Powodem tej zmiany jest obawa, że w niektórych miastach może być tak gorąco, jak podczas Klubowych Mistrzostw Świata, które odbyły się latem ubiegłego roku w USA.

Każda przerwa ma trwać trzy minuty. Nic więc dziwnego, że FIFA zezwoliła stacjom telewizyjnym na wyłączanie w tym czasie transmisji z meczu i wyświetlanie reklam. W ten sposób mecze mistrzostw świata zostaną podzielone na kwarty. Jest to już znane w Stanach Zjednoczonych z dwóch najpopularniejszych dyscyplin sportowych transmitowanych w telewizji: koszykówki i futbolu amerykańskiego.

4. Poszanowanie praw człowieka?

Raport opublikowany w marcu przez Amnesty International ostrzega, że mistrzostwa niosą ze sobą „poważne zagrożenia i konsekwencje zarówno dla kibiców, piłkarzy, dziennikarzy, pracowników, jak i lokalnych społeczności”.

Raport najostrzej krytykuje sytuację w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozegrana zostanie większość meczów. Opisuje tamtejszą sytuację jako „stan wyjątkowy w zakresie praw człowieka” i wskazuje na, jak to ujęto, „wyraźny wzorzec praktyk autorytarnych” w tym kraju.

Raport wyraża szczególne zaniepokojenie zachowaniem funkcjonariuszy imigracyjnych ICE w niektórych stanach.

Amnesty International zwraca między innymi uwagę, że w odpowiedzi na wysoki poziom przemocy w kraju Meksyk zmobilizował 100 tysięcy funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, w tym również wojsko.

Jeśli chodzi o Kanadę, w raporcie wyrażono obawy, że osoby bezdomne mogą zostać wypędzone z miast, zwłaszcza w miejscach rozgrywania meczów, czyli w Vancouver i Toronto. Ostrzega się również, że prawo do zgromadzeń może zostać ograniczone.

5. Wysokie koszty podróży i biletów

Duże odległości między miastami goszczącymi piłkarzy i kibiców sprawiają, że podróżowanie jest kosztowne, nawet dla kibiców z Ameryki Północnej. Najbardziej oddalone od siebie miasta gospodarze to Vancouver i Miami – 4500 kilometrów. Gdyby niemiecki kibic chciał podążać za swoją drużyną, musiałby pokonać 2600 kilometrów tylko w ramach meczów grupowych, aby dostać się z Houston przez Toronto do New Jersey.

Ceny biletów są tak kontrowersyjną kwestią, że organizacja kibiców Football Supporters Europe (FSE) złożyła do Komisji Europejskiej skargę przeciwko FIFA w sprawie „zawyżonych cen biletów” na mecze.

Na miesiąc przed startem imprezy najdroższe bilety na mecz otwarcia pomiędzy USA a Paragwajem w Los Angeles kosztowały 3499 euro, podczas gdy na niektóre mniej popularne mecze najtańsze miejsca były dostępne za 327 euro.

Na należącej do FIFA stronie internetowej zajmującej się odsprzedażą biletów „FIFA Marketplace” oferowano niedawnobilety na finał w cenie ponad 1,7 miliona euro.

Prezes FIFA Gianni Infantino broni polityki cenowej i zwraca uwagę na niewielką liczbę tańszych biletów, które zostały udostępnione wiernym kibicom reprezentacji narodowych. Infantino wyjaśnił, że wysokie ceny w Los Angeles odzwierciedlają jedynie popyt na drogim rynku.

– A jeśli ktoś kupi bilet na finał za 2 miliony dolarów (około 1,7 miliona euro), osobiście przyniosę mu hot doga i colę, aby zapewnić mu wspaniałe wrażenia – obiecał.

6. Kwestia Iranu

Iran zakwalifikował się po raz siódmy do mistrzostw świata, jednak problemy były nieuniknione. Iran jest bowiem jednym z czterech zakwalifikowanych krajów, których obywatele podlegają całkowitemu lub częściowemu zakazowi wjazdu do Stanów Zjednoczonych– gdzie mają się odbyć wszystkie jego mecze grupowe.

Zgodnie z decyzją Trumpa wyłączenie to nie dotyczy drużyn, ich trenerów i opiekunów. Wydaje się jednak, że nie ma ono zastosowania nawet w przypadku działaczy irańskiego związku piłkarskiego – nie mówiąc już o kibicach.

Sytuację zaostrzył początek trwającej od tygodni wojny USA i Izraela przeciwko Iranowi. Irański Związek Piłki Nożnej zagroził „bojkotem” meczów w USA. Trump oświadczył później, że „dla dobra ich własnego życia i bezpieczeństwa” obecność Iranu w tym kraju nie jest wskazana.

W międzyczasie Meksyk zgodził się na porozumienie, zgodnie z którym reprezentacja Iranu może tam zorganizować obóz przed mistrzostwami świata i przekraczać granicę jedynie, żeby rozegrać dwa mecze w Los Angeles oraz kolejnego w Seattle.

Artykuł ukazał się pierwotnie na stronach Redakcji Niemieckiej DW.

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na Facebooku! >>

- Kiedy dzisiaj, 35 lat po podpisaniu traktatu o dobrym sąsiedztwie, patrzymy na naszego dużego sąsiada na wschodzie, widzimy coś imponującego: nowoczesny, dobrze zorganizowany, pewny siebie i silny kraj – mówił w Bundestagu w środowy (10 czerwca) wieczór Knut Abraham, poseł CDU, pełnomocnik niemieckiego rządu ds. kontaktów z Polską. Podkreślił jednocześnie, że warto spojrzeć wstecz, żeby ocenić, jak wielkiego osiągnięcia dokonano w ciągu zaledwie jednego pokolenia. – Kiedy patrzy się na błyskawiczny rozwój kraju, można tylko przypuszczać, jak wiele szans zabrano Polsce przez wojnę, socjalizm i sowieckie panowanie.

Równoprawni partnerzy w UE i NATO

Abraham, ale też inni przemawiający posłowie w ramach debaty „Trwała przyjaźń w pokoju i wolności – 35 lat nowego początku w stosunkach polsko-niemieckich” podkreślali, że Niemcy są wdzięczni za to, że Polska 35 lat temu podpisała traktat o dobrym sąsiedztwie, regulujący i normalizujący stosunki polsko-niemieckie po zakończeniu zimnej wojny oraz zjednoczeniu Niemiec.

- Dzisiaj Polska i Niemcy działają jako równoprawni partnerzy w UE i NATO. Czas (traktowania Polski) jako młodszego partnera jest już przeszłością. Polska już dawno nie jest partnerem juniorem, w wielu sprawach stała się nawet wzorcem – podkreślił Knut Abraham.

Pozytywne słowa wobec Polski płynęły również od dwóch posłów Alternatywy dla Niemiec (AfD) uznawanej w części za skrajnie prawicową i której politycy nie raz występowali przeciw Polsce, m.in. podsycając wrogie emocje czy kwestionując granice. Dziś w Bundestagu Alexander Wolf przypomniał ubiegłoroczne spotkanie z członkami AfD prof. Andrzeja Nowaka, doradcy prezydenta Karola Nawrockiego. Wolf wykorzystał to do uszczypliwości wobec innych partii, mówiąc, że „ta wizyta pokazała, że Polska bierze niemiecką parlamentarną prawicę na poważnie i szuka z nami rozmowy“. – W Polsce – inaczej niż u nas – nie ma niedemokratycznych zapór ogniowych – mówił Wolf, nawiązując do odmowy współpracy z AfD przez partie głównego nurtu.

Będzie porozumienie o obronności

Poseł AfD chwalił przede wszystkim Polskę za rozbudowę armii i zdolności obronnych. Wspomniał, że w przyszłym tygodniu między Niemcami a Polską podpisane zostanie nowe porozumienie w zakresie obronności. – My jako AfD zdecydowanie popieramy ten zamiar – stwierdził Wolf. Chwaląc „mądrą“ i zorientowaną na interesy własnego kraju polską politykę migracyjną, poseł AfD podkreślił, że na przykładzie Polski widać, kim Niemcy mogliby być, gdyby za czasów Angeli Merkel prowadzono inną politykę.

Drugi z przemawiających posłów AfD Götz Frömming stwierdził natomiast, że wbrew temu, co się dzisiaj w Bundestagu mówi, stosunki między oboma krajami od dawna nie były tak złe, jak obecnie. Jego zdaniem winę za to ponoszą „niedzielne przemowy“, czyli puste deklaracje niemieckiego rządu. – Polacy bardzo dokładnie będą patrzyć na to, kiedy wreszcie ruszy budowa pomnika (polskich ofiar drugiej wojny światowej – red.) – powiedział Frömming.

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na facebooku! >>

Dodał, że pomysł ustawienia tymczasowego Kamienia Pamięci, był „wspaniałym gestem“, ale Polacy dokładnie przyglądają się, jak traktowane są inne państwa i wymagają traktowania na równi. Przypomniał też, że w 2018 roku, kiedy w Bundestagu debatowano nad Traktatem Elizejskim, posłowie mieli do dyspozycji 90 minut, a nie pół godziny „w środę wieczorem“. – Polska musi być wreszcie być sąsiadem traktowanym na równi, pokazuje to zarówno jej militarna jak i gospodarcza siła – stwierdził Frömming.

Tusk nie powinien się upominać

O zakończenie „arogancji Zachodu“ względem Wschodu apelowała też Janina Böttger z partii Lewica. Wtórowała jej posłanka Zielonych Katrin Göring-Eckardt, mówiąc, że także w RFN Europa jest wciąż postrzegana przede wszystkim i na pierwszym miejscu jako Europa Zachodnia. Göring-Eckardt ostrzegła przed zapowiadanymi zmianami w Fundacji Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie, która miałaby koncentrować się wyłącznie na wypędzeniach Niemców. Odniosła się również do najnowszych słów Donalda Tuska, który skrytykował wykluczenie Polski z rozmów dotyczących Ukrainy prowadzonych w formacie E3 z udziałem Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii.

– Zawstydza mnie, że polski premier publicznie musi upominać się o udział w rozmowach o bezpieczeństwie Europy – stwierdziła.

Jest jeszcze wiele do zrobienia

Inni posłowie zwracali uwagę w swoich przemówieniach na poprawę infrastruktury kolejowej, w szczególności Kolei Wschodniej, wzmocnienie nauczania języka sąsiada, a także o powrót do okrągłego stołu polonijnego i większego wsłuchania się w głos Polonii i mniejszości niemieckiej w Polsce. Poseł SPD, jak i posłanka Zielonych, skrytykowali trwające wciąż na granicy z Polską kontrole graniczne. Paul Ziemiak z CDU wyraził nadzieję, że uda się kiedyś zorganizować wspólne, polsko-niemieckie zgromadzenie parlamentarne – na wzór zgromadzenia niemiecko-francuskiego.

Traktat o dobrym sąsiedztwie podpisany 17 czerwca 1991 roku między RFN a Polską utorował drogę do normalizacji i rozwoju stosunków polsko-niemieckich po zakończeniu zimnej wojny oraz zjednoczeniu Niemiec. Stał się podstawą szerokiej współpracy politycznej, gospodarczej, kulturalnej i społecznej między oboma państwami.

– W tej chwili rząd niemiecki uważa, że ​​nasz głos jest słyszany w Izraelu i że inne środki nie są w tej chwili uzasadnione – powiedział Johann Wadephul w środę (10.06) w Berlinie na wspólnej konferencji prasowej z nową szefową MSZ Węgier Anitą Orban . Szef MSZ Niemiec powtarza to konsekwentnie od miesięcy.

Rząd w Berlinie dał Izraelowi jasno do zrozumienia, że „polityka nielegalnego osadnictwa” na Zachodnim Brzegu nie powinna być kontynuowana – powiedział Wadephul. Niemcy koordynują działania w tej sprawie ze swoimi partnerami z UE. Niemiecki minister nie był jednak pewien, czy kwestia ta zostanie omówiona na spotkaniu ministrów spraw zagranicznych UE w przyszłym tygodniu.

Nowe sankcje na Izrael

Sześć krajów, w tym Francja i Wielka Brytania, nałożyło we wtorek (9.06) różne sankcje na Izrael w odpowiedzi na kontynuację rozszerzania izraelskich osiedli i przemocy wobec Palestyńczyków na okupowanym Zachodnim Brzegu. Pod koniec maja UE wprowadziła kolejne sankcje wobec agresywnych izraelskich osadników na Zachodnim Brzegu.

W środę Amnesty International, prezentując raport nt. przemocy wobec Palestyńczyków na okupowanym Zachodnim Brzegu, wezwała rząd niemiecki do podjęcia działań przeciwko Izraelowi. Organizacja oskarża Izrael o „kampanię czystek etnicznych” na terytorium palestyńskim. Mimo coraz bardziej krytycznych wobec władz Izraela wypowiedzi także ze strony niemieckiego rządu, Niemcy nadal podkreślają swoje historyczne zobowiązanie do ochrony istnienia państwa Izrael.

Na Zachodnim Brzegu, okupowanym przez Izrael od 1967 roku, mieszka nie tylko około 3 milionów Palestyńczyków, ale także ponad 500 000 Izraelczyków w osiedlach i placówkach, które są nielegalne w świetle prawa międzynarodowego.

(AFP/mar)

Podczas policyjnych nalotów w środowisku narkotykowym w Europie coraz częściej zabezpieczana jest broń wojskowa. Z ustaleń dziennikarzy niemieckiego nadawcy publicznego ARD wynika, że jej część może pochodzić z Ukrainy. problem opisuje serwis ARD tagesschau.de. Rodzi to pytania o skuteczność kontroli i skalę przemytu w Unii Europejskiej.

Na początku marca hiszpańska policja prowadziła akcję w pobliżu Marbelli. W trakcie pościgu handlarze narkotyków, przebrani za funkcjonariuszy, otworzyli ogień z pistoletów maszynowych. W ich pojazdach znaleziono broń wojskową, w tym karabiny AK-47, znane także jako kałasznikowy. Według hiszpańskich służb podobne przypadki stają się coraz częstsze.

Policjanci w rozmowie z reporterami magazynu „Report Mainz” przyznają, że sytuacja staje się niebezpieczna. – Jako zwykła policja nie możemy się bronić przed tego rodzaju bronią wojskową – mówi funkcjonariusz Óscar Sánchez. W trakcie innych operacji zabezpieczana jest m.in. amunicja 5,56 mm, standard NATO. Zdaniem śledczych może ona pochodzić z Europy Wschodniej, w tym z obszarów objętych wojną w Ukrainie. Podobne podejrzenia ma także przedstawiciel Guardia Civil Agustín David Domínguez, który wskazuje, że amunicję łatwiej prześledzić niż broń – i ślad ten często prowadzi właśnie do Ukrainy. Nie ma jednak możliwości pełnej niezależnej weryfikacji tych twierdzeń.

Rosnące obawy o czarny rynek broni

Problem nie dotyczy wyłącznie Hiszpanii. W całej Europie ­regularnie odkrywane są magazyny nielegalnej broni, w tym egzemplarze typowo wojskowe. Dla magazynu „Report Mainz” ARD materiały z takich akcji analizował ekspert Marco Pohlers, były żołnierz niemieckich sił specjalnych. Na zdjęciach z nalotu węgierskiej policji w 2022 r. rozpoznał nowoczesny karabin szturmowy typu AK-47, przeznaczony wyłącznie do celów wojskowych.

Pohlers wskazuje, że dostęp do takiej broni jest obecnie stosunkowo łatwy w strefach konfliktu, zwłaszcza w Ukrainie. Na początku wojny część uzbrojenia nie była dokładnie rejestrowana, co mogło sprzyjać jego nielegalnej odsprzedaży. Dotyczy to również broni dostarczanej przez państwa zachodnie.

Ryzyko to dostrzegły instytucje europejskie już w pierwszych miesiącach wojny w Ukrainie. W maju 2022 r. Europol ostrzegał, że nielegalny handel bronią już się rozpoczął i może się nasilać. W lipcu tego samego roku przedstawiciel Frontexu informował niemiecki parlament (Bundestag) o „niemal nieograniczonym dostępie do broni wojskowej ” w Ukrainie oraz pierwszych sygnałach jej przemytu do UE.

Luki w kontroli i wymianie danych

Eksperci zwracają uwagę, że problem wynika nie tylko z samego konfliktu, ale także z braku skutecznych mechanizmów kontroli. Zdaniem analityka ds. terroryzmu Hansa-Jakoba Schindlera, cytowanego przez portal tagesschau.de, broń z regionów objętych wojną niemal zawsze trafia na czarny rynek. Jednocześnie państwa UE niechętnie przyznają, że uzbrojenie przekazane Ukrainie może być wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem.

Kluczowym problemem jest brak wspólnego systemu identyfikacji broni. Nie istnieje jednolita baza numerów seryjnych, która pozwalałaby śledzić jej przepływ. W praktyce oznacza to, że nawet jeśli broń zostanie przejęta, często nie da się ustalić jej pochodzenia.

Potwierdzają to dokumenty analizowane przez dziennikarzy magazynu „Report Mainz”. Już w 2024 r. wskazywano, że w UE „nie jest możliwe systematyczne porównywanie danych” dotyczących broni. Skala problemu jest duża: w Europie krąży ok. 35 mln nielegalnych sztuk broni, podczas gdy w systemie Schengen zarejestrowano jedynie ok. 620 tys. przypadków.

Holenderska "czarna skrzynka"

Również niemieckie służby przyznają, że identyfikacja uzbrojenia jest utrudniona przez brak oznaczeń i niepełne rejestry. W praktyce śledczy muszą opierać się na fragmentarycznych danych i własnych bazach.

Jednym z nielicznych przykładów skuteczniejszego podejścia są Holandia. Stworzono tam system tzw. czarnej skrzynki, który umożliwia szybkie sprawdzenie, czy dana broń była dostarczona do Ukrainy. Eksperci podkreślają jednak, że wdrożenie podobnego rozwiązania na poziomie całej UE będzie trudne.

Całość wskazuje, że problem nielegalnego obrotu bronią w Europie może narastać wraz z przedłużającym się konfliktem w Ukrainie. Brak spójnych mechanizmów kontroli oraz ograniczona wymiana danych między państwami sprawiają, że skala zjawiska nie jest w pełni rozpoznana.

(ARD, tagesschau.de/du)

Wyciek tajnych danych po raz pierwszy odsłania kulisy funkcjonowania „floty cieni” oraz pokazuje, jak Rosja dostosowuje się do rosnącej presji Zachodu. Dane z wycieku w Niemczech przeanalizowali dziennikarze rozgłośni NDR i dziennika „Süddeutsche Zeitung”. Baza danych obejmująca nazwiska około 85 000 członków załóg i informacje o ponad 700 tankowcach operujących od początku wojny z Ukrainą dostarcza bezprecedensowego wglądu w mechanizmy omijania sankcji. Statki te, często w złym stanie technicznym, przewożą rosyjską ropę, generując wpływy dla budżetu państwa w wysokości od 7 do 10 miliardów dolarów miesięcznie.

Zachód zaostrza działania wobec "floty cieni"

Analiza danych dokonana przez NDR i „Süddeutsche Zeitung”, o której pisze portal tagessschau.de, pokazuje istotną zmianę podejścia państw zachodnich. Od 2024 r. rośnie gotowość do zatrzymywania tankowców, zwłaszcza tych pływających bez ważnej bandery lub posługujących się fałszywą banderą co stanowi naruszenie międzynarodowego prawa morskiego. Przełomowe było zatrzymanie przez fińską marynarkę wojenną statku „Eagle S” pod koniec grudnia 2024 r., po incydencie z uszkodzeniem kabla podmorskiego.

W kolejnych miesiącach podobne działania podjęły także Francja i Estonia, zatrzymując tankowce „Kiwala” i „Boracay”. Łącznie co najmniej dziesięć państw uczestniczyło w takich operacjach lub je wspierało, a w niektórych przypadkach konfiskowano nawet ładunki ropy, co wywołało realne straty dla Rosji.

Odpowiedź Moskwy

W odpowiedzi na te działania Moskwa zaczęła sięgać po nowe środki bezpieczeństwa. Dane pokazują wyraźny wzrost liczby ochroniarzy na pokładach tankowców od połowy 2025 r., ze szczytem jesienią tego samego roku. Na listach załóg zidentyfikowano 83 osoby pełniące funkcję ochroniarzy podczas ponad 140 rejsów. W większości byli to byli żołnierze albo najemnicy, często z doświadczeniem bojowym zdobytym w rosyjskiej armii lub w tzw. Grupie Wagnera. Według źródeł z niemieckich służb bezpieczeństwa byli oni zatrudniani głównie przez moskiewską firmę Moran.

Obecność uzbrojonych najemników miała charakter strategiczny. Z jednej strony utrudniała działania zachodnich sił podczas abordażu — istniało ryzyko konfrontacji z ludźmi uzbrojonymi w broń automatyczną. Z drugiej strony ich zadaniem było dyscyplinowanie załóg, które często nie składały się z obywateli Rosji. Chodziło o ograniczenie współpracy z zachodnimi służbami w przypadku kontroli lub zatrzymania statku.

Rosja stawia na większą kontrolę nad flotą

Co istotne, od początku 2026 r. trend ten zaczął się odwracać. Liczba ochroniarzy na pokładach wyraźnie spadła. Jednocześnie analiza list załóg wskazuje na rosnącą „rusyfikację” floty. O ile na początku 2023 r. około jedna trzecia kapitanów była obywatelami Rosji, o tyle na początku 2026 r. odsetek ten przekroczył już 75 proc. Coraz więcej statków zaczęło też pływać pod rosyjską banderą.

Jest to znacząca zmiana, ponieważ wcześniej Rosja starała się ukrywać swoją kontrolę nad tymi jednostkami. Obecnie najwyraźniej uznano, że większa kontrola nad załogami i statkami ma większe znaczenie niż formalne ukrywanie ich pochodzenia. Rosyjscy kapitanowie i załogi są łatwiejsi do nadzorowania, a jednocześnie utrudniają ewentualne działania służb innych państw.

Niemiecki polityk: sytuacja krytyczna dla Putina

Cytowany przez portal tagesschau.de poseł niemieckiej chadecji do Bundestagu Marc Henrichmann uznaje zmianę rosyjskiej strategii za dowód skuteczności zachodnich działań. – To, że Rosja wykorzystuje teraz do dyscyplinowania załóg uzbrojony personel lub od razu stawia na własny personel, pokazuje, jak krytyczna jest obecnie sytuacja dla Rosji Putina – uważa polityk.

Jego zdaniem Moskwa walczy o utrzymanie kluczowego narzędzia obchodzenia sankcji: – Tam, gdzie gospodarka upada, robi się wszystko, aby utrzymać przy życiu to narzędzie omijania sankcji i podtrzymywania własnej gospodarki – dodaje. Henrichmann, który jest w Bundestagu członkiem komisji ds. służb specjalnych, opowiada się jednicześnie za dalszym zwiększaniem presji na operatorów portowych i zagraniczne załogi.

"Bałtyk nie może być bezpieczną przystanią"

Z kolei Robin Wagener z opozycyjnej partii Zielonych zwraca uwagę na różnice w podejściu poszczególnych państw europejskich. Według niego Niemcy wykazują większą powściągliwość niż ich sąsiedzi, co sprawia, że tankowce "floty cieni" częściej wybierają niemieckie wody terytorialne.

– Niemieckie wody terytorialne nie mogą być przestrzenią pozaprawną, a Morze Północne i Bałtyckie nie mogą być bezpieczną przystanią dla tankowców z "floty cieni" – podkreślił niemiecki polityk.

Wagener uważa, że niemieckie służby – policja federalna i marynarka wojenna – mogłyby działać bardziej zdecydowanie, gdyby otrzymały wyraźny mandat polityczny.

(ARD/tagesschau.de/du)

Oprócz referendum ws. ustawy o służbie cywilnej szwajcarscy wyborcy zagłosują w weekend także ws. inicjatywy społecznej „Nie dla dziesięciu milionów Szwajcarów”. Rada Federalna (rząd Szwajcarii) podjęła decyzję o przeprowadzeniu głosowania 14 czerwca.

Podstawowe pytanie brzmi: „Ile osób powinno mieszkać w Szwajcarii?”. Pytanie to inicjatywa prawicowo-populistycznej Szwajcarskiej Partii Ludowej (SVP), która chce, aby od 2050 roku liczba stałych mieszkańców Szwajcarii nie przekraczała 10 milionów.

To, ile osób mieszka w Szwajcarii, ma wpływ na wiele kwestii: oprócz przesłanek nacjonalistycznych, psychologicznych i zasadniczo ksenofobicznych, wiąże się również z wymiernymi interesami ekonomicznymi. Dlatego 12 laa temu podobna propozycja SVP upadła.

„Odstraszanie niewłaściwych ludzi”

Z ekonomicznego punktu widzenia to wcale nie takie proste – ocenia w rozmowie z DW prof. Tobias Heidland z Kilońskiego Instytutu Gospodarki Światowej (IfW): – Będzie walka o to, jaki poziom imigracji powinien wciąż być dozwolony.

Jak przewiduje – poza powszechnym niezadowoleniem społecznym i wśród przedsiębiorców – „z migracji do Szwajcarii zrezygnuje wiele wysoko wykwalifikowanych osób, co prawdopodobnie zostanie odebrane jako »odstraszanie niewłaściwych ludzi«”.

Czy ograniczenia migracyjne w ogóle są dobrym rozwiązaniem? Wg prof. Sabine Zinn z DIW (Niemieckiego Instytutu Badań Ekonomicznych), „nie można na to odpowiedzieć prostym tak czy nie”. Jak ocenia, prawdziwym wyzwaniem jest „rozróżnienie między migracją uchodźców z przyczyn humanitarnych a ekonomicznie uzasadnioną migracją zarobkową”.

Wg ekspertki, przeciwko ogólnemu ograniczaniu imigracji przemawia kilka argumentów ekonomicznych: – Wiele krajów europejskich, w tym Niemcy i Szwajcaria, stoi w obliczu poważnych wyzwań demograficznych.

Ostatecznie coraz mniej osób w wieku produkcyjnym może finansować systemy zabezpieczenia społecznego. A na rynku pracy już teraz brakuje wykwalifikowanych kandydatów: – Ogólne ograniczenie imigracji mogłoby jedynie zaostrzyć te problemy.

Kluczowa kwestia: gospodarka

Dr Wido Geis-Thöne jest ekspertem ds. migracji w IW (Niemieckim Instytucie Ekonomicznym) w Kolonii. Również on zwraca uwagę na niedobór wykwalifikowanych pracowników, ale większy problem dostrzega w „łatwiejszym zatrudnieniu”: w branży hotelarskiej i restauracyjnej lub w budownictwie pracuje wielu obywateli UE. – To również ważne dla Szwajcarii, która jest destynacją turystyczną – mówi. – Limit 10 milionów prawie na pewno spowodowałby tu znaczne szkody.

Ale – co podkresla Bloomberg – Szwajcarzy zagłosują nie tylko w tej kwestii. Decyzja ws. migracji będzie „kamieniem milowym dla SVP (Szwajcarskiej Partii Ludowej) w jej dwóch długofalowych priorytetach: ograniczeniu relacji z UE i zaostrzeniu kontroli imigracyjnej”. Bloomberg cytuje szwajcarski think tank Demgrafik, który obliczył, że jeśli propozycja SVP zostanie przyjęta, szwajcarska produkcja gospodarcza spadnie do końca stulecia nawet o 12 procent. Niedobór siły roboczej dotknie zwłaszcza sektor opieki zdrowotnej, hotelarstwo, IT i budownictwo. Kluczowym pytaniem jest teraz, czy szwajcarscy wyborcy wezmą pod uwagę ryzyko związane z długoterminowymi konsekwencjami ekonomicznymi.

Potencjalny wpływ na Europę

Czy inicjatywa SVP, jeśli zostanie zaakceptowana przez szwajcarski elektorat, może rozszerzyć się na inne państwa? Eksperci się tego nie obawiają. – Nie widzę tu ryzyka „zakażenia”, ponieważ procesy polityczne w Niemczech i Szwajcarii są bardzo różne – ocenia dr Geis-Thöne DW.

Jak dodaj, znaczenia Szwajcarii w Europie nie da się porównać z rolą Niemiec w UE: – Jako kraj UE Niemcy nie mogą ograniczać swobody przemieszczania się (bez opuszczania UE), więc nie mogłyby pójść w ślady Szwajcarii – nawet gdyby chciały.

Kiloński instytut IfW jest mniej optymistyczny. Prof. Tobias Heidland dostrzega takie wyraźne ryzyko: – Niemcy już patrzą w stronę bardziej rygorystycznych krajów sąsiednich, takich jak Dania. Było to widoczne w debacie na temat włączenia do systemu socjalnego i zasiłków obywatelskich (dla bezrobotnych – red.) ukraińskich uchodźców.

Podobnie ocenia to ekonomistka DIW. Obawia się „efektu sygnału wykraczającego poza granice państwowe. Szczególnie w krajach europejskich z prawicowymi lub centroprawicowymi rządami, gdzie szwajcarskie referendum będzie uważnie obserwowane. Można by je interpretować jako dowód, „że żądania zaostrzenia ograniczeń imigracji jakiegokolwiek rodzaju cieszą się poparciem większości politycznej. Istnieje zatem ryzyko „zakażenia” – ocenia prof. Sabine Zinn.

Komu limit naprawdę by zaszkodził?

Prof. Geis-Thöne, dostrzega też jednak pozytywne konsekwencje dla Niemiec, jeśli propozycja SVP zostanie przyjęta: – W zależności od sposobu jej wdrożenia, Niemcy mogłyby potencjalnie znacząco skorzystać. Gdyby imigracja niemieckich wykwalifikowanych pracowników do Szwajcarii rzeczywiście była znacznie utrudniona, wielu z nich prawdopodobnie pozostałoby tutaj i ustabilizowałoby lokalną bazę wykwalifikowanej siły roboczej.

Większym zagrożeniem ograniczenie liczby mieszkańców mogłoby być dla samych Szwajcarów, gdyby doprowadziło do zerwania z Unią Europejską, największym rynkiem eksportowym dla Szwajcarii. W końcu Szwajcarzy (dzięki umowom z UE) korzystają z zasady swobodnego dostępu do rynku UE. Daje to szwajcarskim firmom dostęp do rynku o wartości 18 bilionów euro, liczącego około 450 milionów konsumentów. W przypadku ograniczeń migracji mobłyby utracić ten przywilej.

W bieżącym kwartale wiosennym i letnim gospodarka najprawdopodobniej nieznacznie się skurczy – poinformował Niemiecki Instytut Badań nad Gospodarką (DIW). W zaktualizowanej prognozie koniunktury ekonomiści z DIW mówią o tzw. technicznej recesji. Występuje ona wtedy, gdy produkt krajowy brutto spada przez dwa kwartały z rzędu. Pod koniec roku gospodarka ma się jednak w opinii ekspertów DIW ustabilizować – m.in. dzięki rządowemu pakietowi finansowemu. – To, że gospodarka w tym roku w ogóle jeszcze rośnie, zawdzięczamy wyłącznie sektorowi publicznemu – powiedziała główna ekonomistka DIW Geraldine Dany-Knedlik. Instytut DIW przewiduje obecnie wzrost PKB w 2026 r. na poziomie zaledwie 0,5 proc., a w przyszłym roku na poziomie 0,8 proc.

Zahamowane ożywienie gospodarcze

Jeszcze w marcu, krótko po rozpoczęciu wojny z Iranem, DIW zakładał wzrost o 1,0 proc. w tym roku oraz 1,4 proc. w 2027 r. – Gwałtowny wzrost cen energii wyraźnie hamuje ożywienie, ale nie mamy do czynienia z powtórką lat 2022/23 – wyjaśniła Dany-Knedlik. Jak dodaje „szok jest mniejszy, dostawy energii są nadal zabezpieczone, a Niemcy są dziś mniej uzależnione od importu paliw kopalnych niż na początku wojny w Ukrainie”.

Według DIW rosnące wydatki na obronność oraz – z opóźnieniem – środki ze specjalnego funduszu na infrastrukturę i neutralność klimatyczną zapewnią niewielki wzrost gospodarczy. Z kolei konsumpcja prywatna ożywia się tylko powoli. Eksportowo zorientowany przemysł odbudowuje się natomiast stopniowo – ze względu na słabości strukturalne i niepewność w handlu zagranicznym.

W scenariuszu negatywnym DIW ocenia, że gospodarka w 2026 r. mogłaby się nawet skurczyć o około 0,5 proc.

Inflacja powyżej celu EBC

Inflacja według szacunków DIW wyniesie 2,9 proc. w tym roku i 3,0 proc. w następnym, czyli wyraźnie powyżej celu Europejskiego Banku Centralnego wynoszącego 2 proc. Stopa bezrobocia ma wzrosnąć do 6,4 proc., zanim w 2027 r. nieco spadnie do 6,2 proc. Jednocześnie wyższe wydatki publiczne doprowadzą do większego deficytu budżetowego, który wyniesie 3,9 proc. w tym roku i 4,3 proc. w przyszłym.

DIW nie oczekuje wyraźnego impulsu dla całej niemieckiej gospodarki ze strony zbliżających się mistrzostw świata w piłce nożnej w USA, Meksyku i Kanadzie. Jednak w niektórych sektorach i branżach, takich jak gastronomia, mogą pojawić się pozytywne efekty – dodała Dany-Knedlik.

(Reuter/du)

Traktat między Polską a Republiką Federalną Niemiec o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy stał się „jednym z fundamentów nowego ładu w Europie po upadku żelaznej kurtyny” – czytamy w uchwale przyjętej w środę (10.06.2026) przez aklamację przez Senat RP.

Zielone światło dla partnerskich relacji

Podpisany 17 czerwca 1991 r. w Bonn dokument „potwierdził wolę obu państw przezwyciężania tragicznych doświadczeń XX wieku oraz budowania współpracy opartej na wzajemnym szacunku, dialogu, prawach człowieka, uznania suwerenności i odpowiedzialności za pokój oraz bezpieczeństwo Starego Kontynentu”. „Traktat otworzył drogę do partnerskich relacji politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych między Polską wkraczającą na drogę demokracji i zjednoczonymi Niemcami” – piszą senatorowie.

Senat zwrócił uwagę na rolę polskich biskupów w procesie pojednania przypominając ich list z 1965 r. ze słowami „udzielamy wybaczenia i prosimy o nie”. Druga izba parlamentu podkreśliła znaczenie znaku pokoju, jaki przekazali sobie podczas Mszy Pojednania w Krzyżowej 12 listopada 1989 r. premier Tadeusz Mazowiecki i kanclerz Helmut Kohl.

Symboliczne znaczenie znaku pokoju

„Znak pokoju stał się oznaką odwagi politycznej i moralnej oraz świadectwem, że pojednanie między narodami jest możliwe nawet po najboleśniejszych doświadczeniach historii” – czytamy w uchwale.

Traktat potwierdzał wolę pokojowego współistnienia i poszanowania granicy na Odrze i Nysie, gwarantował ochronę praw mniejszości narodowych i dał możliwość codziennej współpracy w różnych dziedzinach – piszą senatorowie.

Zdaniem Senatu współpraca Polski i Niemiec nadal pozostaje istotnym elementem stabilności europejskiej, rozwoju gospodarczego oraz umacniania wspólnoty wartości demokratycznych.

Pomimo różnicy zdań w wielu kwestiach politycznych i historycznych, „ogromny dorobek” wynikający z ustaleń traktatu powinien nadal służyć umacnianiu partnerskich relacji między Polską a Niemcami, opartych na prawdzie historycznej, wzajemnym szacunku i współpracy dla dobra przyszłych pokoleń.

„Zgoda przez aklamację dobrym znakiem”

– Przyjęcie uchwały przez aklamację, bez zastrzeżeń i dyskusji, jest dobrym znakiem, świadczącym o tym, że udało się uzyskać akceptację wszystkich klubów – powiedziała dziennikarzowi Deutsche Welle Halina Bieda, senator Koalicji Obywatelskiej, inicjatorka uchwały. – Chcieliśmy przypomnieć, że droga nie była łatwa – dodała.

Bieda zastrzegła, że aktualnych relacji polsko-niemieckich nie sposób określić jednym słowem. – Relacje są w rożnych dziedzinach życia różne. Czasami są lepsze, czasami są gorsze. Nie stawiałabym jednak oceny dla wszystkiego – wyjaśniła. Jej zdaniem dobrym przykładem bliskich relacji jest współpraca między miastami partnerskimi. Wśród przykładów wymieniła niedawną wizytę premiera Północnej Nadrenii-Westfalii Hendrika Wuesta na Śląsku. Za najważniejszy skutek Traktatu uznała zaś niemieckie wsparcie dla wejścia Polski do UE i NATO.

Traktat polsko-niemiecki o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy podpisali 17 czerwca 1991 r. w Bonn premier Jan Krzysztof Bielecki i kanclerz Helmut Kohl. Ratyfikowany przez parlamenty obu krajów dokument wszedł w życie w styczniu 1992 r. Traktat stał się fundamentem relacji polsko-niemieckich po demokratycznym zwrocie w Polsce i zjednoczeniu Niemiec.

W środę wieczorem debata o Traktacie odbędzie się w niemieckim Bundestagu. W rocznicę Traktatu, 17 czerwca, w Berlinie odbędzie się Forum Polsko-Niemieckie z udziałem ministrów spraw zagranicznych obu krajów.

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

Pomimo braku dostaw ropy z Kazachstanu rafineria PCK w Schwedt, tuż przy granicy z Polską, podtrzymuje swoje moce produkcyjne. Trwają poszukiwania alternatywnych źródeł, co – jak się okazuje – nie jest takie proste. Nie ma jeszcze przełomu w trwających negocjacjach między niemieckim a polskim rządem.

Ministra gospodarki Brandenburgii Martina Klement nie traci optymizmu i uważa, że zapewnienie produkcji w rafinerii PCK jest na dobrej drodze mimo wstrzymania dostaw kazachskiej ropy.

W maju br. Rosja wstrzymała transport ropy z Kazachstanu rurociągiem Przyjaźń, co stanowi około 20 procent ilości przetwarzanej przez rafinerię PCK. Od tygodni mowa jest o zwiększeniu dostaw do niemieckiej rafinerii przez port w Gdańsku. W komisji gospodarczej brandenburskiego parlamentu Klement wyraziła przekonanie, że uda się znaleźć alternatywne trasy dla przyszłych dostaw surowca.

Polska chce wesprzeć PCK

Według niemieckiej ministry Polska zasygnalizowała, że „chce udzielić wsparcia”. Jednak, jak zauważyła, Warszawa ma zastrzeżenia co do bezpośrednich negocjacji z Rosnieftem Deutschland – większościowym udziałowcem rafinerii PCK w Schwedt.

Rafineria w Schwedt należy w 54 procentach do niemieckich spółek zależnych rosyjskiego koncernu państwowego Rosnieft, które w związku z rosyjską napaścią na Ukrainę znajdują się pod zarządem powierniczym niemieckiego rządu. Udziały w rafinerii posiada również koncern naftowo-gazowy Shell oraz przedsiębiorstwo energetyczne Eni.

Ponieważ PCK ma wielu udziałowców, a Polska ma zastrzeżenia wobec Rosnieftu, sprawdzane jest, „kto mógłby od kogo co kupić” – powiedziała Klement. – Istnieją różne warianty – zapewniła. W kwietniu chadeczka zapowiedziała, że rozwiązanie dla PCK powinno być gotowe w czerwcu.

Moce produkcyjne na poziomie 82 proc.

Pomimo braku dostaw ropy z Kazachstanu ale dzięki rezerwom wykorzystanie mocy produkcyjnych rafinerii PCK wynosiło w maju 82 procent – powiedziała Martina Klement. Nie wiadomo jeszcze, jak długo potrwa wstrzymanie dostaw.

Brandenburska rafineria zaopatruje w paliwa znaczne obszary północno-wschodnich Niemiec oraz aglomerację berlińską.

(DPA/dom)

Chcesz mieć stały dostęp do naszych treści? Dołącz do nas na Facebooku!

Między Polską a Ukrainą narasta kryzys dyplomatyczny – pisze dziennik „Frankfurter Allgemeine Zeitung”(„FAZ”). Jak relacjonuje, gest prezydenta Zełenskiego, który nadał jednostce wojskowej imię „Bohaterów UPA” odebrano w Polsce jako zbezczeszczenie pamięci ofiar rzezi wołyńskiej. Polskie władze rozważają odebranie mu najwyższego polskiego odznaczania Ordera Orła Białego, a dyplomatyczne próby złagodzenia kryzysu nie przyniosły przełomu.

Drażliwa historia polsko-ukraińska

Autor artykułu, Reinhard Veser, pisze, że „krwawe stosunki polsko-ukraińskie w XX wieku są kwestią drażliwą”, a ukraińskie władze powinny były przewidzieć, że nadanie jednostce wojskowej imienia „Bohaterów UPA” wywoła w Polsce oburzenie.

Jak tłumaczy, UPA, czyli Ukraińska Powstańcza Armia ma różne znaczenia w Polsce i Ukrainie. Ukraina w UPA widzi przede wszystkim partyzantów, którzy po 1945 roku walczyli przeciwko stalinowskiej dyktaturze, a dla Polaków to organizacja, której członkowie w latach 1943-1945 zamordowali dziesiątki tysięcy polskich cywilów.

„Historycy dyskutują nad tym, na ile obie fazy działalności tej organizacji były ze sobą powiązane. Jednak ten, kto – w tym przypadku prezydent Wołodymyr Zełenski – uprawia politykę za pomocą symboli historycznych, nie pozostawia już miejsca na takie rozróżnienia z ich moralną niejednoznacznością” – czytamy w „FAZ”.

Oburzenie Polaków jest uzasadnione

Zdaniem komentatora niemieckiego dziennika oburzenie Polaków jest uzasadnione, „niezależnie od tego, do jakich politycznych gier prezydent Nawrocki wykorzystuje tę sprawę”.

Dla Ukrainy stawka jest wysoka – zauważa dziennik. Zarówno w perspektywie krótkoterminowej, jeśli spór wpłynie negatywnie na konferencję odbudowy, która odbędzie się w Gdańsku, jak i w perspektywie długoterminowej, jeśli Kijów zrazi do siebie jednego z najważniejszych orędowników w UE i NATO. „Zełenski musi ograniczyć szkody – czytamy w „FAZ”.

Antyukraińskie nastroje

Sprawie poświęca redakcyjny komentarz również dziennik „Tageszeitung” („TAZ”). Warszawska korespondentka gazety Gabriele Lesser wyjaśnia, że polski prezydent zamierza odebrać prezydentowi Ukrainy najwyższy polski Order Orła Białego z powodu kontrowersyjnej nazwy.

Jak pisze, „przez wiele dni prezydent Karol Nawrocki podsycał antyukraińskie nastroje w kraju, mówiąc, że „Ukraina, która gloryfikuje morderców i bandytów, nie może zostać przyjęta do UE”.

Spór o UPA

Korespondentka przypomina, że oddziały UPA dokonały masakry na polskiej i żydowskiej ludności cywilnej, a polski parlament dziesięć lat temu uznał ją za „ludobójstwo”.

„Wielu Ukraińców czci jednak UPA, która do połowy lat 50. walczyła przeciwko rosyjskim sowietom, jako ukraińską armię walczącą o wolność i niepodległość Ukrainy. Wielu z nich prawie nic nie wie o masakrachpolskiej i żydowskiej ludności cywilnej. (...) Również ukraińskie media rzadko o tym informują” – pisze Lesser.

Jak dodaje, nie jest jasne, dlaczego Zełenski, który niedawno ponownie zezwolił na ekshumacje ofiar UPA na Wołyniu, nadał jednostce wojskowej liczącej najwyżej 1500 żołnierzy nazwę „Bohaterowie UPA”.

„Czy to na prośbę żołnierzy? A może dlatego, że świadomie chciał wywołać dyskusję, którą Polska i Ukraina i tak będą musiały przeprowadzić przed przystąpieniem Ukrainy do UE?” – zastanawia się.

Jak dodaje, Zełenski nie przewidział, że polscy politycy uczynią z nazwy sprawę państwową, która w ciągu kilku dni może wymknąć się spod kontroli. Jej zdaniem jednak słowa Nawrockiego, że podejmie decyzję o odebraniu Zełenskiemu orderu „w odpowiednim czasie”, dają wszystkim trochę oddechu.

„Zełenski może spróbować wyjaśnić, że nie chodzi mu o morderców z 1943 roku, którzy są czczeni jako „bohaterowie”. A w Polsce politycy mogą próbować przeciwdziałać antyukraińskim nastrojom w społeczeństwie” – pisze warszawska korespondentka „TAZ”.

Chcesz skomentować nasze artykuły? Dołącz do nas na facebooku! >>

Liczba emerytów w Niemczech osiągnęła nowy rekordowy poziom. „Łącznie pod koniec 2025 roku wypłacono około 19,1 mln emerytur. To nowy rekord” – podaje dziennik „Rheinische Post”, powołując się na raport Niemieckiego Ubezpieczenia Emerytalnego (DRV). Wydatki na emerytury wyniosły w ubiegłym roku około 301 mld euro.

Najważniejsze źródło dochodu

– Dla większości gospodarstw domowych w Niemczech emerytura jest najważniejszym źródłem dochodu na starość – wyjaśnił Rüdiger Herrmann, przewodniczący zgromadzenia przedstawicieli DRV.

– Politycy muszą to uwzględnić w swoich decyzjach i zadbać, aby świadczenia emerytalne były niezawodne również w przyszłości – dodał, nawiązując do obecnych debat dotyczących reform systemu emerytalnego.

Na emeryturę wcześniej mimo cięć

Jak wynika z danych, prawie co trzecia osoba w Niemczech przechodzi na wcześniejszą emeryturę, co łączy się z cięciami świadczeń. „Około 30 procent wszystkich nowo przyznanych emerytur w 2025 roku wiązało się z obniżkami. Średnio emerytury te były pobierane przez około 33 miesiące przed osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego” – czytamy w „Rheinische Post”. Wiek emerytalny w Niemczech wynosi obecnie 67 lat i jest taki sam dla kobiet i mężczyzn.

Przyszłość emerytur będzie jednym z tematów dzisiejszego (10.06.2026) spotkania przywódców koalicji rządowej z przedstawicielami związków zawodowych i pracodawców. Uczestnicy mają wypowiedzieć się na temat planowanych przez rząd reform w zakresie podatków, pracy, spraw społecznych i redukcji biurokracji.

(AFP/dom)

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na facebooku! >>

Premier Donald Tusk skrytykował wykluczenie Polski z rozmów dotyczących Ukrainy prowadzonych w formacie E3 z udziałem Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii. Jak powiedział Tusk, dał to do zrozumienia także kanclerzowi Niemiec Friedrichowi Merzowi podczas rozmowy telefonicznej.

Polski premier podkreślił, że „żadne ustalenia, w których Polska nie uczestniczy, nie będą przez nas respektowane”, a Warszawa „jest absolutnie niezbędnym ogniwem” w rozmowach o przyszłości Ukrainy i regionu.

Merz poinformował Tuska o spotkaniu

Kanclerz Niemiec Friedrich Merz, brytyjski premier Keir Starmer, prezydent Francji Emmanuel Macron oraz prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski spotkali się w niedzielę, 7 czerwca, w Londynie. Uzgodnili tam wspólne europejskie stanowisko wobec Rosji oraz w sprawie rozmów o zakończeniu wojny.

Jak przekazał Merz, we wtorek poinformował Tuska o tym spotkaniu. Kanclerz napisał na X, że obaj są zgodni co do kursu po stronie Ukrainy. „Będziemy nadal ściśle się koordynować – ta wojna musi się teraz zakończyć”.

E3, E5 czy więcej?

Donald Tusk poinformował, że także premier Włoch Giorgia Meloni nie jest zadowolona z formatu E3 i wspomniał o planowanym wkrótce spotkaniu w formacie E5 z udziałem Polski i Włoch. Przyznał jednak, że w ten sposób coraz więcej państw mogłoby domagać się udziału w rozmowach, co utrudniłoby cały proces.

Polska, jako sąsiad i sojusznik Ukrainy oraz filar bezpieczeństwa UE i NATO na wschodzie, odgrywa ważną rolę. Trwa jednak spór między prezydentem Karolem Nawrockim a rządem Donalda Tuska o to, kto reprezentuje Polskę na arenie międzynarodowej.

Format E3 pomija również kraje nordyckie – Finlandię, Szwecję, Danię i Norwegię – które są ważnymi politycznymi i wojskowymi sojusznikami Ukrainy.

(DPA/dom)

Chcesz mieć stały dostęp do naszych treści? Dołącz do nas na Facebooku!

Przestępczość motywowana politycznie w Niemczech osiągnęła w ubiegłym roku nowy rekordowy poziom – poinformował minister spraw wewnętrznych Alexander Dobrindt. W 2025 roku odnotowano 85 837 przestępstw – czyli o prawie dwa procent więcej niż rok wcześniej. Wyraźnie wzrosła liczba przestępstw o podłożu skrajnie lewicowym.

„Nie jest to zaskoczeniem” – ocenia dziennik „Frankfurter Allgemeine Zeitung”(„FAZ”, zauważając, że liczba przestępstw o politycznym podłożu w Niemczech od lat jest wysoka. Według gazety takie przestępstwa są odzwierciedleniem sporów politycznych, w których zarówno lewica, jak i prawica testują granice prawa i przyzwoitości.

Gorączka będzie rosnąć

„Sami wariaci” – na tym można by poprzestać, gdyby nie płynne granice między aktywizmem, nienawiścią a ekstremizmem. To, jak bardzo są one płynne i jak szybko można doprowadzić do eskalacji, doskonale widać na przykładzie antysemityzmu. Minister spraw wewnętrznych Niemiec Alexander Dobrindt słusznie zakłada, że szybkie i konsekwentne egzekwowanie prawa karnego może to zmienić. Nie należy jednak ulegać złudzeniom. Dopóki konflikty społeczne będą wtłaczane w gorset polityki tożsamościowej, ministerstwo i policja będą walczyć jedynie z objawami rosnącej gorączki” – pisze „FAZ”.

Nic nie usprawiedliwia przemocy

Dziennik „Frankfurter Rundschau” zwraca uwagę, że za danymi kryją się losy poszczególnych osób. „Graffiti ze swastykami lub akty przemocy tworzą atmosferę strachu, zwłaszcza wśród osób o pochodzeniu migracyjnym oraz dla lewicy” – czytamy.

Gazeta dodaje, że wzrost poparcia dla skrajnie prawicowej AfDto prowokacja. „Ta partia zatruła atmosferę. Niektórzy lewicowcy uważają, że każdy środek jest dopuszczalny, aby ją powstrzymać. Zaliczają się do tego przestępstwa wymierzone w kandydatów lub wydarzenia organizowane przez AfD. Akty przemocy nasilają się po obu stronach. Należy jednak pamiętać: nawet uzasadnione postulaty polityczne, takie jak walka z prawicowym ekstremizmem i przeciwko AfD, nie usprawiedliwiają przemocy. Należy raczej odebrać tej prawicowej partii grunt pod nogami na arenie politycznej, choć jest to żmudne zadanie – pisze „Frankfurter Rundschau”.

Winna jest polaryzacja

Najnowsze dane dotyczące przemocy komentują także regionalne dzienniki.

„Badische Zeitung” z Fryburga ocenia, że jest to jeden z tych rekordów, z których nie da się cieszyć. „U podstaw tego leży dziwna koncepcja rozwiązywania konfliktów: jeśli nie podoba się nam inna opinia, uderzamy – pięściami lub za pomocą materiałów wybuchowych. (…) Główna przyczyna wzrostu tych liczb jest oczywista: polaryzacja społeczeństwa przekłada się na konkretne działania. (…) Dla debaty politycznej nowe dane stanowią ostrzeżenie i bodziec: agresywność pozwala wykorzystać i wzbudzić entuzjazm algorytmów sieci społecznościowych, nastawionych na katastrofy i strach. Potrzeba energii, by nie dać się zarazić modą na zagłuszanie innych. Ale warto podjąć ten wysiłek – radzi gazeta.

Sytuacja wymknęła się spod kontroli

Bawarska gazeta „Pforzheimer Zeitung” przypomina, że rok temu minister Dobrindt ogłosił większe uprawnienia dla policji i kontrwywiadu oraz bardziej konsekwentne postępowanie wobec sprawców przemocy. „Teraz musi przyznać, że sytuacja wymknęła się jeszcze bardziej spod kontroli” – czytamy. Pomimo ostrzejszych tonów i nowych planów nie udaje się poprawić bezpieczeństwa. Dziennik zauważa, że państwo prawa, które staje się widoczne dopiero po kolejnym ataku, traci zaufanie tych, których ma chronić.

„W klimacie, w którym teorie spiskowe, antysemickie hasła i ksenofobia są na porządku dziennym nie tylko w sieciach społecznościowych, samo ściganie przestępstw nie wystarczy. Państwo musi podjąć zdecydowane działania i zainwestować więcej w profilaktykę: w dobre szkoły, edukację obywatelską, kompetencje medialne czy ofertę spędzania wolnego czasu dla młodych ludzi” – puentuje dziennik.

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na Facebooku! >>

„Nie mamy już więcej czasu” – pisze Fundacja Polsko-Niemieckie Pojednanie w dramatycznym apelu opublikowanym w połowie maja. „Upływ czasu jest nieubłagany, a ofiary stopniowo odchodzą – one nie mają już czasu czekać i pozostawać zakładnikami biurokratycznych przeszkód lub politycznych kontrowersji. Niektórzy mówią wręcz: ‘Czekają, aż umrzemy’” – czytamy w apelu podpisanym przez przewodniczących związków reprezentujących byłych więźniów obozów koncentracyjnych i kombatantów.

Apelują o „humanitarny gest”

To jeden z wielu apeli, jakie ukazały się w ostatnim czasie. W podobnym duchu utrzymane jest oświadczenie dyplomatów i naukowców zaangażowanych od dziesięcioleci w relacjepolsko-niemieckie.

„Ostatnie ofiary nazizmu nie mogą zostać same” – piszą Jan Barcz, Witold M. Góralski, Jerzy Krenz, Krzysztof Ruchniewicz i Jerzy Sułek. „Wciąż żyją w Polsce ofiary niemieckich zbrodni nazistowskich. Ich liczba dramatycznie maleje. Nie mają już czasu czekać na kolejne debaty polityczne i dyplomatyczne” – czytamy w komunikacie z 3 czerwca.

Sygnatariusze zwracają się do obu rządów o „pilne uruchomienie świadczeń humanitarnych” dla żyjących jeszcze ofiar nazizmu w Polsce, najlepiej jeszcze w tym roku.

– Liczba potencjalnych beneficjentów pomocy dramatycznie spada. Obecnie jest ich niespełna 50 tys. i z każdym miesiącem maleje. Jeszcze półtora roku temu było ich około 60 tys. – mówi w rozmowie z Deutsche Welle Jakub Deka, przewodniczący zarządu Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie (FPNP).

Niemiecka oferta nie wcześniej niż na jesieni

Na razie nic nie wskazuje na możliwość podjęcia konkretnych decyzji przed przypadającą na 17 czerwca rocznicą Traktatu, który po zjednoczeniu Niemiec i demokratycznym zwrocie w Polsce, stał się przełomem w relacjach między Warszawą a Berlinem.

Kwestia zadośćuczynienia dla poszkodowanych przez III Rzeszę należy do spraw niezałatwionych, rzucających cień na bilateralne relacje, pomimo podejmowanych prób znalezienia kompromisu. – Ta wstydliwa dla Niemców sprawa należy do tematów, których nie udało się załatwić w minionych 35 latach. To przykre – mówi współprzewodniczący polsko-niemieckiej grupy parlamentarnej, poseł na Sejm Marek Krząkała.

Dobrowolny gest i świadczenia

Ze względu na sprzeciw strony niemieckiej, sprawa zadośćuczynienia nie znalazła się w tekście Traktatu. Rząd RFN przekazał natomiast, jako dobrowolny gest, 500 mln marek niemieckich na pomoc dla szczególnie poszkodowanych ofiar nazizmu. Międzyrządowe porozumienie podpisano 16 października 1991 roku, a wypłatę świadczeń powierzono właśnie FPNP. Z pomocy skorzystało w latach 1992-2004 ponad milion osób. Polacy byli także beneficjentami pomocy dla byłych robotników niewolniczych i przymusowych.

Wysunięte oficjalnie przez rząd Zjednoczonej Prawicy w 2022 roku roszczenia reparacyjne w wysokości 6,22 bilionów złotych doprowadziły do usztywnienia stanowiska niemieckiego. Kolejne rządy w Berlinie deklarowały odpowiedzialność moralną, zastrzegając, że z prawnego punktu widzenia ta kwestia jest ostatecznie załatwiona.

Odpowiadając na oczekiwania rządu w Warszawie, rząd Olafa Scholza przed konsultacjami międzyrządowymi w lipcu 2024 roku zasygnalizował gotowość do przekazania ponad 200 mln euro na pomoc dla najbardziej potrzebujących ofiar. Przeciek do prasy ujawniający wysokość niemieckiej oferty spowodował odrzucenie jej przez stronę polską. W Warszawie uznano, że suma jest niewystarczająca. Prace nad poprawieniem oferty przerwał w listopadzie 2024 roku upadek koalicyjnego rządu Scholza.

Czy 200 mln euro to za mało?

W deklaracji końcowej podsumowującej polsko-niemieckie konsultacje międzyrządowe z 1 grudnia 2025 roku nowy rząd niemiecki kanclerza Friedricha Merza zapowiedział, że „przeanalizuje możliwości zapewnienia dodatkowego wsparcia dla polskich ofiar agresji nazistowskiej oraz niemieckiej okupacji Polski w latach 1939-1945.”

Prace nad wypracowaniem nowej propozycji są w toku – informuje Deutsche Welle źródło w niemieckim MSZ. Środki na ten cel mają znaleźć się w budżecie na 2027 rok, którym Bundestag zajmie się dopiero na jesieni.

– Oczywiście dobrze rozumiemy , jak ważny byłby ten gest humanitarny dla wciąż żyjących 50 tysięcy ofiar okupacji i pracy przymusowej. (…) Niemniej jednak nadal czekamy na decyzję w tej sprawie – powiedział ambasador Niemiec w Polsce Miquel Berger w kwietniu br. w wywiadzie dla DW. – Ponieważ naprawdę chodzi tu o absolutnie polityczną decyzję, musimy poczekać, aż do niej dojdzie. Mogę tylko raz jeszcze powiedzieć, że na niemieckiej scenie politycznej wszyscy już zrozumieli znaczenie takiego humanitarnego gestu – wyjaśnił niemiecki dyplomata.

Fundacja gotowa do rozpoczęcia wypłat

– Jesteśmy w każdej chwili gotowi do rozpoczęcia wypłat – zapewnia Jakub Deka. – Mamy w naszym systemie komputerowym nazwiska poszkodowanych, ich adresy i telefony – dodaje szef FPNP. Zdaniem Fundacji ofiary nazizmu powinny dostawać dożywotnio świadczenia w wysokości kilkuset złotych miesięcznie. – Chodzi o ludzi potrzebujących pomocy, są w podeszłym wieku, najczęściej schorowani, w złej sytuacji materialnej, często niezdolni do samodzielnego poruszania się – tłumaczy Deka.

Pomimo braku funduszy, jego fundacja nadal stara się pomagać potrzebującym. Ostatnią deską ratunku jest fundacja „Pamięć, Odpowiedzialność, Przyszłość”. Z tego źródła FPNP w ciągu dwóch lat może wypłacić blisko 300 jednorazowych zapomóg w wysokości 1500 złotych. Beneficjentami są osoby z roczników 1935, 1941, 1944, w tym dzieci urodzone w Niemczech przez matki deportowane do pracy przymusowej, ale zdarzają się też osoby urodzone w latach 20. ubiegłego stulecia.

Czy Niemcy zdobędą się na gest?

Dodatki do rent i emerytur wypłaca także państwo polskie, ale ich wysokość (380-700 zł) jest kroplą w morzu potrzeb – ocenia Fundacja. – Niemiecka solidarność byłaby mile widziana – zaznacza Deka. – Nie mówimy o reparacjach, o odszkodowaniach, lecz o geście solidarności, o pomocy humanitarnej dla więźniów obozów koncentracyjnych, gett, ciężkich więzień, osobach deportowanych do pracy przymusowej, dzieciach z obozów przejściowych, dzieciach urodzonych w Rzeszy – wylicza szef FPNP. Jak podkreśla, ciągle jeszcze żyje ponad tysiąc byłych więźniów obozów koncentracyjnych. – Nasz apel jest apelem do sumień – mówi.

– Prawdziwym sprawdzianem niemieckiej kultury odpowiedzialności byłby dziś gest wobec żyjących jeszcze ofiar III Rzeszy w Polsce. Pokazałby on, że pamięć historyczna potrafi przełożyć się na działanie również wtedy, gdy nie wynika z obowiązku prawnego, lecz z poczucia moralnego obowiązku i zwykłej ludzkiej solidarności – ocenia w rozmowie z DW Krzysztof Ruchniewicz, były pełnomocnik ministra spraw zagranicznych do spraw polsko-niemieckiej współpracy, a obecnie profesor gościnny na Uniwersytecie w Bochum.

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na Facebooku! >>

Na świecie spada społeczne poparcie dla osób queerowych – wynika z międzynarodowego sondażu ośrodka Ipsos. Określenie „osoby queerowe” obejmuje wszystkie osoby, które nie są heteroseksualne i/lub nie są cispłciowe. Mieszczą się tu m.in. osoby homoseksualne, biseksualne, panseksualne, aseksualne, a także transpłciowe i niebinarne.

Nawet nie połowa

Według badania Ipsos już tylko 49 proc. ankietowanych w 26 krajach uważa, że osoby queerowe powinny móc otwarcie mówić o swojej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej – to spadek o sześć punktów procentowych w porównaniu z 2021 rokiem.

Ipsos przeprowadził badanie „Ipsos LGBT+ Pride Report 2026” w 26 krajach z okazji Miesiąca Dumy, poświęconego prawom lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i queerowych. Między 24 kwietnia a 8 maja przebadano łącznie 19 019 osób w tym 1000 w Niemczech w wieku 16-74 lat.

Gdzie największe poparcie?

Najwyższy poziom akceptacji dla osób LGBT+ odnotowano według Ipsos w Hiszpanii i Tajlandii.

Również w Niemczech badanie pokazuje spadek poparcia. Co prawda 74 proc. Niemców opowiada się za ochroną lesbijek, gejów i osób biseksualnych przed dyskryminacją w pracy, przy wynajmie mieszkań oraz w dostępie do usług. Jednak tylko 45 proc. wspiera konkretne przepisy zakazujące takiej dyskryminacji. Oba wskaźniki spadły o cztery punkty procentowe w porównaniu z poprzednim rokiem.

Polska a małżeństwa jednopłciowe

Łącznie we wszystkich krajach, w których przeprowadzono sondaż, tylko nieco połowa pytanych (53 proc.) popiera małżeństwa lub prawne uznanie par jednopłciowych (13 proc.), co łącznie oznacza spadek o osiem punktów procentowych w ciągu pięciu lat.

Największe poparcie dla małżeństw jednopłciowych odnotowano w Holandii (80 proc.), Hiszpanii (74 proc.) i Szwecji (73 proc.). W Niemczech poparcie dla małżeństw jednopłciowych zmniejszyło się o jeden punkt procentowy do 70 proc.

Polska z kolei znalazła się w ostatniej piątce rankingu. Małżeństwa jednopłciowe popiera tylko co trzecia (33 proc.) pytana osoba. To o dwa punkty procentowe więcej niż w 2025 roku. Kolejne 30 proc. przyznało, że popiera prawne uznanie par jednopłciowych, ale nie ich małżeństwa. Niższe poparcie odnotowano tylko w Korei Południowej, Peru, Singapurze i Turcji – wynika z sondażu.

Niemcy za Polską

To, w jakim stopniu osoby queerowe powinny otwarcie mówić o swojej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej, pozostaje kwestią sporną. Zaledwie 44 proc. Niemców (czyli mniej niż połowa) uważa, że osoby queerowe powinny otwarcie żyć zgodnie ze swoją orientacją seksualną lub tożsamością płciową. To spadek o dwa punkty procentowe względem 2025 roku.

Tym samym Niemcy plasują się pod tym względem w dolnej części międzynarodowego rankingu – nawet za krajami, takimi jak Irlandia (59 proc.), USA (49 proc.) czy Polska (45 proc.) oraz poniżej globalnej średniej wynoszącej 49 proc.

(DPA/dom)

Chcesz skomentować nasze artykuły? Dołącz do nas na facebooku! >>

W ostatnich dniach w wielu grupach na komunikatorze WhatsApp pojawiła się alarmistyczna wiadomość, która wywołuje spore zamieszanie wśród użytkowników. Autorzy wiadomości straszą, że sztuczna inteligencja koncernu Meta (do tego giganta należy WhatsApp) już wkrótce uzyska dostęp do wszystkich prywatnych czatów, jeżeli administratorzy grup nie włączą do tego czasu „rozszerzonej ochrony prywatności”.

W rozsyłanej wiadomości czytamy, że „od soboty AI będzie dostępna na WhatsAppie i będzie miała dostęp do wszystkich rozmów”.

„Wszyscy administratorzy grup mogą lub powinni włączyć opcję ‚rozszerzona ochrona prywatności'. W przeciwnym razie sztuczna inteligencja mogłaby otwierać wiadomości w grupach, przeglądać numery telefonów, a nawet pobierać osobiste informacje z waszego telefonu, w tym prywatne rozmowy” – czytamy.

Potem następuje instrukcja, jak temu zapobiec i apel: „Zrób to jak najszybciej i przekaż tę informację innym grupom, których jesteś członkiem, zwłaszcza jeśli jesteś administratorem”.

To nieprawda

Rozsyłana informacja jest jednak nieprawdziwa – podają niemieckie media, które powołują się m.in. na ustalenia austriackiego serwisu Mimikama, zajmującego się walką z dezinformacją, oszustwami internetowymi i fejkami.

Alarmistyczny list-łańcuszek to kolejna wersja fałszywej wiadomości, która krąży w sieci co najmniej od lata 2025 roku i co jakiś czas powraca w nieco zmienionej formie – wskazują portale zajmujące się weryfikacją faktów. Treść apelu nie ma zatem pokrycia w rzeczywistości, a opisywana funkcja nie działa w sposób, jaki sugerują jego autorzy.

Ziarenko prawdy w tym wszystkim to to, że Meta – właściciel Facebooka, Instagrama i WhatsAppa – rzeczywiście intensywnie rozwija własną sztuczną inteligencję i próbuje wykorzystać dane użytkowników do jej trenowania. Firma powołuje się przy tym na „uzasadniony interes” przewidziany w unijnym rozporządzeniu o ochronie danych osobowych (RODO) - pisze portal NTV.

Nie oznacza to jednak, że Meta AI ma automatyczny dostęp do prywatnych rozmów. Od wiosny 2025 roku w aplikacji WhatsApp widoczne jest charakterystyczne, okrągłe logo Meta AI, którego nie da się usunąć. Sama obecność tego symbolu nie oznacza jednak, że sztuczna inteligencja czyta nasze czaty.

Jak działa Meta AI na WhatsAppie?

Meta AI jest aktywna wyłącznie wtedy, gdy użytkownik sam ją do tego zaprosi, na przykład oznaczając ją w wiadomości jako „@Meta AI”. Dotyczy to zarówno czatów prywatnych, jak i grupowych - i co ważne, może to zrobić każdy uczestnik grupy, nie tylko administrator.

Nawet w takim przypadku zachowane jest pełne szyfrowanie typu end-to-end. Oznacza to, że Meta AI nie ma możliwości samodzielnego przeglądania czatów, numerów telefonów ani danych zapisanych w telefonie. Sztuczna inteligencja otrzymuje dostęp tylko do tych treści, które użytkownik świadomie jej przekaże.

Rozszerzona ochrona prywatności

Choć alarmistyczny komunikat jest fałszywy, sama funkcja „rozszerzonej ochrony prywatności” rzeczywiście istnieje i może być przydatna.

Jak wyjaśnia WhatsApp na swoim blogu, po jej aktywowaniu można zablokować m.in. eksportowanie czatów przez innych uczestników, automatyczne zapisywanie multimediów na telefonie, wykorzystywanie wiadomości do funkcji opartych na AI.

Dzięki temu wszyscy uczestnicy rozmowy mogą mieć większą pewność, że treści udostępniane na czacie nie opuszczą grupy.

Chcesz skomentować ten artykuł? Dołącz do nas na facebooku! >>

Po sekcji zwłok i przetransportowaniu części ciała martwego humbaka na ląd szczątki zwierzęcia zostaną przetworzone w duńskiej fabryce. Potwierdziła to firma Daka Dänemark, która zajmuje się utylizacją zwłok.

Jej rzecznik poinformował, że szczątki wielorybów, takich jak „Timmy”, są dzielone na trzy części. Oczyszczona woda trafia do fiordu. Tłuszcz jest przetwarzany na biodiesel, a kości, ścięgna i skóra na rodzaj mączki, która jako biomasa będzie spalona w cementowni.

Niektóre kości zwierzęcia trafią do kolekcji Muzeum Historii Naturalnej w stolicy Danii,Kopenhadze.

Próby ratowania zwierzęcia

Martwy humbak został wyrzucony na brzeg duńskiej wyspy Anholt. Sekcja zwłok zwierzęcia wykazała, że był samicą.

Wcześniej od początku marca zwierzę było wielokrotnie wyrzucane na brzeg niemieckiego wybrzeża Bałtyku. Kiedy lokalne władze odmówiły dalszej akcji ratunkowej, zajęła się nią prywatna inicjatywa. Losy zwierzęcia śledziły tysiące ludzi. Pod koniec kwietnia ochotnicy przetransportowali osłabionego humbaka w kierunku Morza Północnego, gdzie go wypuszczono.

Zagadka śmierci

Przed wypuszczeniem zwierzęcia na Morze Północne ratownicy zamontowali na jego ciele nadajnik, który został znaleziony przy martwym humbaku.

Według ministerstwa środowiska Meklemburgii-Pomorza Przedniego dane z nadajnika zostały już zebrane i są dostępne na razie tylko dla uczestników prywatnej akcji ratunkowej i częściowo dla ministerstwa. - Te dane będę teraz poddane ostatecznej analizie. Kiedy tylko to nastąpi, opinia publiczna będzie poinformowana o wynikających z nich ustaleniach – wyjaśniła rzeczniczka ministerstwa w odpowiedzi na zapytanie niemieckiej agencji prasowej DPA.

(DPA/przy)

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

Nadanie przez prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego jednej z jednostek wojskowych nazwy na cześć bojowników nacjonalistycznej Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) wywołało w Polsce „oburzenie” i gniew” – odnotowuje we wtorek, 9 czerwca, Viktoria Grossmann, korespondentka gazety „Sueddeutsche Zeitung” („SZ”).

Publicystka przypomina, że UPA masowo mordowała również polskich cywilów, co w Polsce uważane jest za ludobójstwo. Grossmann dodaje, że Polska od dawna zarzuca Ukrainie niewystarczające rozliczenie się z historią drugiej wojny światowej.

Oburzenie nie tylko prawicy

Jak czytamy, z punktu widzenia Ukrainy, która obecnie znów musi walczyć o niepodległość, „pamięć o UPA może mieć sens”. Jednak w Polsce dla niektórych wydaje się to być „szyderstwem”.

Korespondentka gazety zauważa, że Zełenski oburzył nie tylko prawicowo-nacjonalistyczne środowisko skupione wokół prezydenta Karola Nawrockiego oraz partii PiS, ale także zagorzałych przeciwników PiS, takich jak Lech Wałęsa. Przytacza jego wpis na Facebooku i słowa, że nadal będzie on pomagał ukraińskiemu „narodowi w walce z sowietami”, ale prezydentowi Zełenskiemu „odmawia wsparcia”.

O reakcji Karola Nawrockiego Grossmann pisze z kolei, że i tak nie jest on zwolennikiem przystąpienia Ukrainy do Unii Europejskiej i wielokrotnie podkreślał, że „kraj ten musi najpierw odpowiednio docenić cierpienia Polaków”.

Złożona historia

„Tyle że historia jest bardziej złożona, niż przedstawia ją Nawrocki, który ma doktorat z historii. UPA nie składała się, jak twierdzi Nawrocki, wyłącznie z ‘bandytów i morderców'” – czytamy. Publicystka dodaje, że zarzut, jakoby Zełenski swoją decyzją wzmocnił rosyjską propagandę działa tylko wtedy, gdy postrzega się UPA wyłącznie jako „nazistów” – czyli tak, jak widzi to Nawrocki.

Grossmann przytacza też opinię historyka Andrzeja Romanowskiego, który napisał w „Gazecie Wyborczej”, że wieloletnia walka UPA przeciwko dominacji radzieckiej była zdecydowanie „bohaterska”. „Polacy, z ich wielowiekową walką przeciwko dominacji rosyjskiej, właściwie powinni to rozumieć” – komentuje dziennikarka „SZ”.

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na facebooku! >>

Strażak spod Lipska jechał do akcji związanej z alarmem pożarowym w szkole. Za przekroczenie prędkości dostał mandat, który zaskarżył.

Sąd Rejonowy w Eilenburgu uniewinnił 55-letniego mężczyznę. Sędzia Peter Gottschaldt uzasadnił, że przepis ruchu drogowego dotyczący strefy z ograniczeniem prędkości do 30 km/h był niezgodny z prawem. Zwrócił też uwagę na szarą strefę w przepisach, która wymaga indywidualnego podejścia i wyczucia.

Służby ratunkowe mają przywileje

Sędzia dodał, że strażak miał prawo korzystania z przywilejów przysługujących pojazdom jadącom do akcji ratunkowej. Orzeczenie sądu nie jest jeszcze prawomocne.

– Czuję ogromną ulgę i spadł mi kamień z serca. Mam nadzieję, że znów będę mógł lepiej spać – powiedział Ray Lange po ogłoszeniu wyroku.

Do incydentu doszło w maju ubiegłego roku. Mężczyzna został sfotografowany przez fotoradar na terenie budowy, gdzie jechał z prędkością 69 km/h. Miasto nałożyło na niego mandat w wys. 369 euro oraz miesięczny zakaz prowadzenia pojazdów, ponieważ na terenie budowy obowiązywało ograniczenie prędkości do 30 km/h.

Przepisy ruchu drogowego dają pewną swobodę

W Niemczech nie ma konkretnych wytycznych dotyczących prędkości, z jaką mogą poruszać się służby ratownicze. Zgodnie z art. 35 kodeksu drogowego straż pożarna jest zwolniona z przestrzegania przepisów, o ile jest to pilnie konieczne do wykonania zadań publicznych – czyli gdy wymagana jest najwyższa pilność w celu ratowania życia ludzkiego lub zapobieżenia poważnym szkodom zdrowotnym.

(DPA/przy)

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

Przestępczość motywowana politycznie w Niemczech osiągnęła w ubiegłym roku nowy rekordowy poziom.

Jak poinformował we wtorek, 9 czerwca, w Berlinie niemiecki minister spraw wewnętrznych Alexander Dobrindt, w 2025 roku odnotowano łącznie 85 837 przestępstw – o prawie dwa procent więcej niż rok wcześniej. Szef MSW wyraził zaniepokojenie rosnącą skłonnością do aktów przemocy, ze szczególnie dużym wzrostem przestępstw o podłożu skrajnie lewicowym.

Najwyższy poziom w ostatnich latach

Według statystyki opublikowanej przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Niemiec i Federalny Urząd Kryminalny (BKA) liczba przestępstw z użyciem przemocy wzrosła łącznie o 1,2 proc. do 4156 przypadków. Jest to najwyższy poziom od 2016 roku.

Wśród aktów przemocy „bardzo wyraźny jest wzrost przypadków uszkodzeń ciała, bardzo duży wzrost oporu wobec policjantów”, odnotowano także przypadki podpaleń – powiedział Alexander Dobrindt. Wskazał również na przebieg licznych demonstracji w ubiegłym roku, podczas których często dochodziło do konfrontacji z przeciwnikami politycznymi.

Skrajna lewica – największy wzrost

Liczba przestępstw z użyciem przemocy najbardziej wzrosła wśród tych, przypisywanych skrajnej lewicy. W tym przypadku wzrost wyniósł prawie 43 proc. (do 1087 przypadków). Łączna liczba przestępstw o podłożu lewicowo-ekstremistycznym wzrosła o ponad jedną trzecią – do 13 490 przypadków.

Jednak zdecydowanie największą kategorią pozostają nadal przestępstwa o charakterze skrajnie prawicowym – stanowią około połowy wszystkich przypadków. Odnotowano 42 544 takie przestępstwa. Pomimo niewielkiego spadku o 0,6 proc. pokazuje to ponownie, „że obecnie największe zagrożenie pochodzi ze strony prawicowego ekstremizmu” – zaznaczył szef MSW, wskazując także na wzrost przestępstw z użyciem przemocy w tej kategorii – o 7,4 proc. do 1598 przypadków.

W przypadku przestępstw motywowanych religijnie odnotowano wzrost o 5,7 proc. do 1983 przypadków. Liczba przestępstw z użyciem przemocy wzrosła tu wprawdzie o prawie 13 proc., ale przy 98 przypadkach pozostaje stosunkowo niska.

W niektórych kategoriach spadek

Natomiast w kategorii przestępstw motywowanych ideologią zagraniczną odnotowano spadek o 6,2 proc. – do 6886 przypadków. Liczba przestępstw z użyciem przemocy zmniejszyła się w tym obszarze o prawie 28 proc., do 704. Do tej kategorii niemieckie władze zaliczają m.in. przestępstwa związane z reakcją na eskalację na Bliskim Wschodzie, a także część czynów powiązanych z wojną w Ukrainie – o ile mają wyraźny ideologiczny, polityczny motyw.

Wśród innych kategorii, które nie należą do głównych grup, liczba zarejestrowanych przestępstw wyniosła 20 934, co oznacza spadek o 5,7 proc. Liczba czynów z użyciem przemocy zmniejszyła się tu o 15,9 proc. – do 669 przypadków.

Przestępstwa z nienawiści

W przypadku przestępczości motywowanej nienawiścią, czyli czynów popełnianych na tle uprzedzeń wobec określonych grup, organy bezpieczeństwa odnotowały wzrost o około 1,8 proc. – do 22 159 przypadków. Aż 88 proc. z nich (19 484 przypadki) miało podłoże ksenofobiczne i utrzymało się praktycznie na poziomie z poprzedniego roku. 8870 przestępstw sklasyfikowano jako skierowane przeciwko cudzoziemcom (spadek o 5,3 proc.).

W przypadku przestępstw o podłożu antysemickim ich liczba wzrosła o 5 proc. – do 6548. – Prawie połowa z nich ma związek z konfliktem na Bliskim Wschodzie – powiedział szef BKA Holger Münch.

Bardzo silny wzrost odnotowano również w przypadku przestępstw skierowanych przeciwko Sinti i Romom. Ich liczba wzrosła o 23 proc., do 240 przypadków. Duży wzrost dotyczył także przestępstw uznanych za mizoginiczne, czyli wrogie wobec kobiet – o prawie 47 proc. (819 przypadków).

W przestępczości motywowanej nienawiścią możliwe jest przypisanie jednego czynu do kilku kategorii. Dlatego całkowita liczba przestępstw jest niższa niż suma przypadków wymienionych w poszczególnych grupach.

(DPA/dom)

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

„Rząd niemiecki miał dwa lata na wdrożenie nowego europejskiego systemu azylowego. Powinien on ruszyć w piątek, 12 czerwca, ale Niemcy pozostają w tyle” – pisze we wtorek, 9 czerwca, „Frankfurter Allgemeine Zeitung” („FAZ”). Dziennik podkreśla, że według Komisji Europejskiej, Niemcy nie wdrożyły nadal wszystkich przepisów związanych z nowym systemem azylowym.

Wprawdzie rząd Niemiec implementował dyrektywę unijną, ale pozostaje w tyle w zakresie innych, kluczowych elementów nowego systemu azylowego. „W ciągu dwóch lat Niemcy nie zdołały nawet stworzyć wystarczającej liczby miejsc recepcyjnych na lotniskach dla nowej procedury granicznej” – czytamy. Dwa lata temu państwa Unii Europejskiej zobowiązały się do utworzenia łącznie 30 tysięcy miejsc przyjmowania osób w ramach nowej procedury przyspieszonej, która ma zostać uruchomiona wraz z wejściem w życie Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego (CEAS).

Opóźnienia nie tylko w Niemczech

Jak wyjaśnia „FAZ”, w miejscach tych przynajmniej część osób, będzie składać wnioski o azyl i oczekiwać w nich przez trzy miesiące na ich rozpatrzenie. Odmowa udzielenia azylu będzie się wiązała z deportacją w ciągu kolejnych trzech miesięcy. „Ten najważniejszy nowy element systemu azylowego dotyczy przede wszystkim państw położonych na zewnętrznej granicy UE, a także wszystkich międzynarodowych portów lotniczych” – czytamy.

Z raportu Komisji Europejskiej wynika, że dotąd jedynie 15 państw jest gotowych na nowy system azylowy. Pozostałe jedenaście państw, w tym Niemcy, Włochy, Grecja i Węgry, powinny „pilnie zintensyfikować wysiłki”. Na niemieckich lotniskach tego typu miejsca recepcyjne udało się utworzyć już we Frankfurcie i Monachium, a także w Berlinie i Hamburgu. Niektóre z lotnisk, np. w Stuttgarcie czy Düsseldorfie, będą gotowe dopiero w przyszłym roku.

Niemcy mają też problemy z rozbudową infrastruktury informatycznej – informuje dziennik. Chodzi przede wszystkim o bazy danych Eurodac, gromadzącej odciski palców osób ubiegających się o azyl oraz inne dane biometryczne i informacje o podróży. Jak podkreśla gazeta szczególnie Niemcy nalegały na takie rozwiązanie, aby móc szybciej identyfikować, gdzie dana osoba dokonała pierwszego wjazdu na teren UE. „Nie udało się jednak na czas uruchomić systemu umożliwiającego bezpośrednią wymianę zapytań między systemami informatycznymi. W rezultacie niemieckie służby graniczne będą początkowo mogły jedynie porównywać dane za pośrednictwem interfejsu internetowego o ograniczonej funkcjonalności” – czytamy.

Niemcy nie zdołały również dotychczas włączyć się do cyfrowego systemu agencji Frontex służącego do sprawnego przetwarzania spraw związanych z odsyłaniem osób – informuje „FAZ”.

Co z kontrolami granicznymi?

Tymczasem, jak pisze portal „Tagesschau” telewizji publicznej ARD, w kręgach niemieckiej socjaldemokracji wprowadzenie w najbliższy piątek systemu CEAS jest okazją do stopniowego zniesienia kontroli na niemieckich granicach. Rzecznik frakcji SPD ds. polityki wewnętrznej przyznał w rozmowie z gazetami należącymi do grupy medialnej Bayern, że kontrole na granicach wewnętrznych powinny po wejściu systemu zostać w perspektywie zniesione. Zostało to także uzgodnione w umowie koalicyjnej. „Dlatego opowiadam się za stopniowym wycofywaniem kontroli granicznych po 12 czerwca” – powiedział Fiedler.

Proponuje on, aby zacząć od granic wewnętrznych, które nie są tak bardzo dotknięte nielegalnym przekraczaniem granic. Partie chadeckie CDU/CSU uważają to jednak za przedwczesne działanie.

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na facebooku! >>

Erfurt, stolica wschodnioniemieckiej Turyngii, został uznany za najszczęśliwsze spośród 40 dużych miast w Niemczech. Według najnowszego „Atlasu szczęścia” to właśnie tam mieszkańcy są najbardziej zadowoleni z życia.

Za stolicą Turyngii plasują się Augsburg w Bawarii i Düsseldorf w Nadrenii Północnej-Westfalii, a następne są Krefeld także w Nadrenii-Północnej Westfalii oraz Kilonia w Szlezwiku-Holsztynie.

Na ostatnim miejscu w zestawieniu znalazł się Rostock w Meklemburgii-Pomorzu Przednim na północnym wschodzie Niemiec.

„Atlas Szczęścia”, został opracowany przez Uniwersytet we Fryburgu we współpracy z loterią SKL.

Erfurt wyjątkiem we wschodnich Niemczech

Jak piszą autorzy badania, liczący około 215 tys. mieszkańców Erfurt to wzorcowe spokojne duże miasto we wschodnich Niemczech. „Czynsze są niskie, jakość środowiska wysoka, a sytuacja gospodarcza w porównaniu z innymi miastami jest nawet nieco powyżej średniej” – wskazują. W porównaniu z innymi miastami wschodnioniemieckimi odnotowuje się tam najmniejszy odsetek osób mieszkających samotnie, a liczba korzystających z pomocy społecznej należy do najniższych w całych Niemczech.

W indeksie szczęścia Erfurt osiąga wynik 7,74 punktu. Z kolei plasujący się na ostatnim miejscu Rostock ma zaledwie 5,8.

Jednak Erfurt jest wśród wyjątków na tle innych wschodnioniemieckich miast, których mieszkańcy ogólnie należą do najbardziej nieszczęśliwych. Jak wskazują autorzy raportu, w miastach na wschodzie Niemiec ludzie są średnio starsi, częściej mieszkają samotnie i rzadziej są właścicielami mieszkań. Stopy bezrobocia są też wyższe niż na zachodzie, a dochody do dyspozycji niższe.

Więcej zadowolonych z życia

Berlin, stolica Niemiec, zajęła 35. miejsce w „Atlasie szczęścia”. Plasuje się za Dreznem, stolicą Saksonii (31. miejsce). Jeszcze niżej są zachodnioniemiecki Frankfurt nad Menem (38. miejsce) oraz Wiesbaden (39. miejsce).

W środku stawki jest Monachium w Bawarii (25. miejsce) – i to mimo dobrobytu, dobrej infrastruktury i innych obiektywnych czynników wpływających na jakość życia. „Materialne wskaźniki dobrobytu nie oddają w pełni szczęścia ludzi, dużą rolę odgrywają też czynniki niematerialne, takie jak poczucie wspólnoty i osobista identyfikacja z miejscem zamieszkania” – wyjaśnił autor badania Bernd Raffelhüschen z Uniwersytetu we Fryburgu.

Ogólnie zadowolenie z życia w Niemczech wynosi średnio 7,02 punktu, czyli o 0,05 punktu więcej niż w ubiegłym roku. W pierwszej dziesiątce zestawienia jest aż sześć gmin z Nadrenii Północnej-Westfalii – oprócz Düsseldorfu, Krefeld, także Akwizgran, Mönchengladbach, Oberhausen i Duisburg.

Jednocześnie w całych Niemczech spada odsetek osób bardzo niezadowolonych. Dwa lata temu jeszcze co dziesiąty ankietowany (10,6 proc.) oceniał swoje zadowolenie z życia na skali od zera do czterech na zero, a teraz jest to już tylko 8,6 proc.

Ankiety na potrzeby sporządzenia rankingu przeprowadził Instytut Demoskopii Allensbach wśród 23 286 osób w wieku od 16 do 84 lat w okresie od stycznia 2023 roku do kwietnia 2026 roku. Uwzględniono w nim 40 największe niemieckie miasta liczące ponad 200 tys. mieszkańców.

(DPA, AFP/ widz)

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

Po długotrwałych sporach wart miliardy euro francusko-niemiecki program zbrojeniowy FCAS zakończył się fiaskiem. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz i prezydent Francji Emmanuel Macron uznali, że firmy Dassault i Airbus nie są w stanie osiągnąć porozumienia w sprawie realizacji przedsięwzięcia – poinformowały niemieckie źródła rządowe.

Skrót FCAS oznacza Future Combat Air System. Program zainaugurowany został w lipcu 2017 roku przez ówczesną kanclerz Angelę Merkel i Emmanuela Macrona. Ten nowoczesny system walki powietrznej miał obejmować nie tylko wspólny myśliwiec, ale także drony i nowe systemy łączności. Miał on być gotowy do użycia w latach czterdziestych XXI wieku, zastępując niemieckiego Eurofightera oraz francuskie Rafale. Całkowite koszty projektu szacowano na ponad 100 miliardów euro.

Od miesięcy trwał jednak spór o to, kto ma kierować projektem, w który zaangażowane były koncerny Dassault i Airbus, co blokowało postęp prac. Jednym z głównych problemów – jak wskazano – były też rozbieżne wymagania operacyjne. Francja oczekiwała maszyny zdolnej do przenoszenia broni jądrowej oraz operowania z lotniskowców. Bundeswehra takich zdolności obecnie nie potrzebuje, co dodatkowo komplikowało wspólne prace.

Merc i Macron zaciągają hamulec

Polityczna decyzja w sprawie przyszłości programu była wielokrotnie odkładana. Ostatecznie, podczas spotkania przy okazji szczytu Bałkanów Zachodnich w Czarnogórze, Macron i Merz uzgodnili konieczność „zaciągnięcia hamulca bezpieczeństwa”. W projekcie uczestniczyła również Hiszpania, reprezentowana przez firmę Indra.

Jak podaje agencja DPA, Merz zasugerował Macronowi zaniechanie dalszych prac nad wspólnym myśliwcem. Z kolei Pałac Elizejski podkreślił, że obaj przywódcy wyrażają ubolewanie z powodu braku porozumienia między firmami przemysłowymi. Francja nadal uważa jednak współpracę niemiecko‑francuską za niezbędną – zarówno dla obu państw, jak i dla europejskich partnerów w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa.

Nowe, realistyczne projekty

Jednocześnie, według informacji z Berlina, kontynuowana ma być integracja różnych systemów uzbrojenia – w tym samolotów, dronów i sensorów – w ramach tzw. „Combat Cloud”.

W połowie lipca, podczas wspólnego posiedzenia rządów obu krajów, resorty obrony obu krajów mają przedstawić „zaktualizowany plan prac” w zakresie współpracy przemysłu obronnego, skoncentrowany na kilku realistycznych i istotnych projektach. Po stronie niemieckiej pojawiają się głosy, że fiasko FCAS może stać się impulsem do przewartościowania priorytetów i skupienia się na realnych wyzwaniach polityki bezpieczeństwa, zamiast na projektach o znaczeniu symbolicznym.

Opozycja krytykuje rząd w Berlinie

Dla Niemiec i Francji – państw postrzeganych jako motor integracji europejskiej – fiasko projektu to polityczna porażka. Macron od lat zabiega o wzmocnienie europejskiej suwerenności obronnej i wspólne projekty zbrojeniowe. Upadek najbardziej ambitnego przedsięwzięcia tego typu, spowodowany sporami przemysłowymi z najbliższym partnerem, osłabia ten przekaz i stanowi także osobisty cios dla prezydenta Francji – ocenia DPA

Jak pisze, po wstrzymaniu projektu Niemcy prawdopodobnie rozpoczną poszukiwania nowych partnerów do opracowania myśliwca nowej generacji. Jednym z potencjalnych kierunków współpracy jest Szwecja i koncern Saab, posiadający doświadczenie w budowie samolotów wojskowych.

Tymczasem opozycyjni niemieccy Zieloni obarczają rząd Merza współodpowiedzialnością za fiasko FCAS. Wpółprzewodnicząca Zielonych Franziska Brantner oceniła w rozmowie z dziennikiem „Handelsblatt”, że niemiecki rząd nie wykazał się wystarczającą determinacją w realizacji tego trudnego przedsięwzięcia. Wytknęła rządzącym, że wskazując przyczyny niepowodzenia FCAS, koncentrują się wyłącznie na blokadzie ze strony przemysłu. „Właśnie w tym tkwi problem: tam, gdzie przemysł blokuje postęp, zadaniem polityków jest wykazanie się przywództwem i przeforsowanie rozwiązań” – podkreśliła.

Zdaniem Brantner brak konsensusu w tej sprawie to poważny cios dla europejskiej polityki bezpieczeństwa w coraz bardziej niestabilnym świecie. W rezultacie Europa może być zmuszona sięgnąć po rozwiązania oparte na amerykańskich technologiach. „To przejaw lekkomyślności” – dodała.

Apel o szukanie nowych partnerów

Podobnego zdania jest polityk Zielonych Anton Hofreiter, przewodniczący Komisji ds. Europejskich Bundestagu, który uznał fiasko FCAS za porażkę kanclerza Merza. W jego ocenie przerwanie projektu w obecnej sytuacji bezpieczeństwa jest posunięciem nieodpowiedzialnym.

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>

Z kolei politycy ds. obronności z frakcji rządowych wezwali do szybkiego poszukiwania alternatywy dla upadłego projektu. Ekspert frakcji chadecji CDU/CSU ds. polityki obronnej Thomas Erndl w rozmowie z „Augsburger Allgemeine” podkreślił, że „niemiecki przemysł może i musi teraz udowodnić swoją wydajność”. Jego zdaniem należy niezwłocznie rozważyć współpracę z innymi partnerami, a rząd powinien zapewnić odpowiednie warunki i zgody dla takich działań.

Erndl dodał, że doświadczenie Niemiec w budowie samolotów wojskowych stanowi solidną podstawę na przyszłość, a niepowodzenie współpracy między Airbusem a Dassaultem można postrzegać także jako „szansę” i „przełomową, słuszną decyzję”.

Pozytywnie decyzję o zakończeniu projektu ocenił również partyjny ekspert SPD w dziedzinie obronności Christoph Schmid. Jego zdaniem daje to jasność sytuacji i otwiera drogę do szybkiego poszukiwania nowych partnerów dla projektów obronnych, jak np. Wielka Brytania, Włochy, Japonia czy Szwecja.

DPA, AFP/ widz

Dziennik „Sueddeutsche Zeitung” ocenia, że zwycięstwo premiera Nikola Pasziniana jest porażką Władimira Putina i potwierdza kurs Armenii na uniezależnienie się od Rosji oraz zbliżenie z UE i USA.

Według gazety agresywna polityka Moskwy przyniosła odwrotny skutek.

„Moskwa (...) zastosowała standardowy scenariusz: wywierała na Armenię ogromną presję, groziła podwyżką cen gazu, pod błahymi pretekstami wstrzymała import armeńskich kwiatów, warzyw i napojów oraz przewidywała scenariusz podobny do tego w Ukrainie. Miało to wzbudzić w ludności Armenii strach, że wszystko może skończyć się wojną. Jednak to nie zadziałało” – pisze gazeta, zauważając, że nigdy wcześniej mieszkańcy Armenii nie mieli tak negatywnego obrazu Rosji, jak tuż przed wyborami parlamentarnymi.

Droga jest celem

Dziennik dodaje jednak, że przystąpienie do Unii Europejskiej pozostaje na razie iluzją, a dla Armenii raczej droga jest celem, o czym, zdaniem gazety, wie sam Paszinian.

„Dlatego jego odpowiedź dla Moskwy, która domaga się od niego decyzji – albo UE, albo Euroazjatycka Unia Gospodarcza – brzmi, że nie ma jeszcze żadnej presji czasowej w tej sprawie. Jednocześnie negocjacje pokojowe z Azerbejdżanem mogą potrwać długo. Armenia nie może też po prostu zerwać z Rosją. I nie chce tego. Rynek rosyjski jest dla niej nadal największym rynkiem – czytamy w komentarzu w „Sueddeutsche Zeitung”.

Zachód musi pomóc

„Frankfurter Allgemeine Zeitung” pisze, że wynik wyborów w Armenii stanowi wezwanie dla UE i USA, by zaangażowały się na rzecz trwałego pokoju na Kaukazie.

Dziennik zauważa, że groźby wysuwane przez Kreml w ostatnich tygodniach sprawiły, że wybory w Armenii wyglądały jak wybór między Rosją a Zachodem. „Jednak w samej Armenii chodziło o coś innego: wybory były głosowaniem nad obraną przez rząd drogą do porozumienia pokojowego z Azerbejdżanem. Po dwóch przegranych wojnach w 2020 i 2023 roku Armenia prowadziła negocjacje z pozycji słabości” – pisze dziennik.

Dodatkowo, czytamy, otwartą raną w społeczeństwie pozostaje niedawna ucieczka ludności z Górskiego Karabachu oraz regularne groźby ze strony sąsiada.

Kraj w stanie zawieszenia

„Frankfurter Rundschau” pisze, że Armenia może wprawdzie dążyć na Zachód, jednak (...) , nie może tak po prostu wyrwać się spod wpływów Rosji. „Związki gospodarcze są zbyt ścisłe, a ograniczenia związane z polityką bezpieczeństwa zbyt duże. Pragnienie większej wolności zderza się zatem z rzeczywistością utrzymującej się zależności. Armenia pozostaje krajem w stanie zawieszenia” – czytamy.

O wyborach w Armenii pisze także regionalna gazeta „Volksstimme" z Magdeburga, oceniając, że Nikol Paszinian zamierza przełamać stare polityczne pewniki: istniejące od 200 lat więzi z Rosją mają zostać rozluźnione na rzecz silniejszego zbliżenia do Unii Europejskiej oraz – co ważniejsze – owocnego sąsiedztwa z dotychczasowymi muzułmańskimi wrogami, Azerbejdżanem i Turcją.

„Paszinian będzie jednak musiał ciężko walczyć o relacje na równych prawach. Do tego dochodzi obawa przed rosyjską zemstą. Paszinian wprawdzie mówi o otwartości wobec wszystkich stron, jednak Kreml będzie to postrzegał zupełnie inaczej” – ocenia dziennik.

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na Facebooku! >>

Termin „warlord” („watażka”) był powszechnie używany w latach 90. w kontekście wojen domowych w Liberii, Afganistanie i Somalii. Odnosił się on do przywódców, którzy prowadzili wojny, by realizować własne interesy, godząc się przy tym z erozją państwowości. Raport o pokoju z 2026 roku dotyczy powrotu „warlordów” w XXI wieku.

Czy Putin, Trump i Netanjahu są watażkami?

– Współcześni watażkowie podważają porządek międzynarodowy– mówił Conrad Schetter z Międzynarodowego Centrum Studiów nad Konfliktami w Bonn, przedstawiając raport wspólnie z trzema innymi instytutami w poniedziałek (8.06) w Berlinie.

Badacz konfliktów wymienia również szereg nazwisk – wśród nich prezydenta Rosji Władimira Putina, prezydenta USA Donalda Trumpa oraz szefa rządu Izraela Benjamina Netanjahu.

Wszystkim zarzuca to samo: „Użycie siły militarnej jest dla nich preferowanym środkiem do przeforsowania własnych interesów. Nie przejmują się przy tym prawem międzynarodowym”.

Ursula Schröder z Instytutu Badań nad Pokojem i Polityką Bezpieczeństwa na Uniwersytecie w Hamburgu (IFSH), dodaje: – Nie chcemy niczego zrównywać, dostrzegamy jednak pewne wzorce – mówi, odnosząc się do trójki Putin, Trump, Netanjahu i innych przywódców.

Przemoc jako „normalny środek polityki”?

W opinii autorów raportu dominującym wzorcem staje się ponownie wykorzystywanie przemocy jako „normalnego środka polityki”. Stanowi to również próbę „ograniczenia suwerenności politycznej innych państw”. Chodzi przy tym o interesy, zysk oraz rozszerzanie stref wpływów i władzy.

Według badania dotyczy to również kilku monarchii Zatoki Perskiej: Arabii Saudyjskiej, Kataru i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. – Angażują się one w liczne wojny domowe, od Libii po Somalię – mówi badacz konfliktów Schetter. Również im chodzi wyłącznie o realizację interesów geopolitycznych, strategicznych lub gospodarczych.

Cięcia pomocy humanitarnej to błąd

Dlatego już w tytule badania pojawia się termin „warlords”. – To oni podsycają rozpad porządku międzynarodowego – ubolewa Nicole Deitelhoff z Instytutu Leibniza ds. Badań nad Pokojem i Konfliktami we Frankfurcie nad Menem. Ma tu na myśli przede wszystkim Organizację Narodów Zjednoczonych (ONZ).

Od Niemiec i Europy ekspertka oczekuje większego zaangażowania w zatrzymanie tego trendu. – Ostrzegamy, że bez pozyskania nowych partnerów nie uda się utrzymać globalnego porządku prawnego – podkreśla Deitelhoff. Zarówno ona, jak i inni eksperci za kardynalny błąd uważają cięcia w budżecie na pomoc rozwojową i humanitarną. W ich wspólnym oświadczeniu czytamy: wycofywanie się z finansowania jedynie nakręca spiralę kolejnych kryzysów.

Więcej głodu, więcej chorób, więcej przestępczości

Zgodnie z raportem konsekwencje tego są wielorakie: więcej kryzysów żywnościowych i klęsk głodu, rozprzestrzenianie się potencjalnie śmiertelnych chorób zakaźnych, takich jak obecnie wirus ebola.

„Spadek pomocy idzie w parze z drastycznym wzrostem przestępczości i konfliktów zbrojnych: na przykład na Haiti, w Kongo czy w Sudanie Południowym” – czytamy w raporcie.

Niemcy powinny cofnąć cięcia budżetowe w zakresie współpracy na rzecz rozwoju – domagają się badacze zajmujący się konfliktami. Mogłoby to stanowić przeciwwagę dla samowoli nowych watażków. Apel ten łączy się z ostrzeżeniem: „Tam, gdzie współpraca na rzecz rozwoju służy wyłącznie powstrzymywaniu migracji lub zabezpieczaniu surowców, traci ona swój pokojowy sens”.

Niemcy straciły zaufanie na arenie międzynarodowej

Autorzy raportu zalecają inne podejście do współpracy na rzecz rozwoju. Ich zdaniem należy postawić na inkluzywność, prawa człowieka i budowanie pokoju – na politykę opartą na współpracy. „Jej wartość dodana polega na wzmacnianiu zaufania do partnerstw i porządku międzynarodowego”.

Niemcy – według interpretacji raportu – w dużej mierze to zaufanie straciły. Deitelhoff uważa fiasko niemieckich starań o niestałe członkostwo w Radzie Bezpieczeństwa ONZ za symptomatyczne: „Wynika to z pewnością również z faktu, że w ostatnich latach Niemcy często unikały zajęcia stanowiska, kiedy chodziło o obronę prawa międzynarodowego”.

Co Merz rozumie pod pojęciem prawa międzynarodowego?

Nawiązuje ona do faktu, że kanclerz Friedrich Merz, w przeciwieństwie do innych krajów, nie określił jednoznacznie porwania wenezuelskiego przywódcy Nicolása Maduro przez siły zbrojne USA jako sprzecznego z prawem międzynarodowym. Zamiast tego szef niemieckiego rządu stwierdził: „Kwalifikacja prawna operacji amerykańskiej jest złożona”.

Również po ataku USA i Izraela na Iran unikał jednoznacznego opowiedzenia się po stronie prawa międzynarodowego: „Nie jest to odpowiedni moment, by pouczać naszych partnerów i sojuszników” – stwierdził chrześcijański demokrata. Kiedy w 2025 roku oba kraje zbombardowały irańskie instalacje jądrowe, Merz uzasadnił to działanie: Izraelczycy wykonali „brudną robotę, i to za nas wszystkich”.

Nowa próba zwiększenia kontroli zbrojeń?

Dla badaczki Nicole Deitelhoff, jest jasne, jaką lekcję Niemcy powinny wyciągnąć z porażki w wyborach do Rady Bezpieczeństwa ONZ: „Chodzi o to, aby przyjąć to do wiadomości i zastanowić się, jak na nowo odbudować swój własny wizerunek”.

W ekspertyzie znajdują się również wskazówki, jak to osiągnąć: w czasach nasilającego się wyścigu zbrojeń należy stworzyć podstawy dla skutecznej kontroli zbrojeń. „Są one bowiem, jako środek budujący zaufanie, niezbędnym warunkiem zaprowadzenia pokoju.”

Artykuł ukazał się pierwotnie na stronach Redakcji Niemieckiej DW.

Chcesz skomentować ten artykuł? Zrób to na Facebooku! >>

Kapituła Orderu Orła Białego przedstawiła w poniedziałek, 8 czerwca, prezydentowi Karolowi Nawrockiemu opinię na temat odebrania najwyższego polskiego odznaczenia prezydentowi Ukrainy Wołodymyrowi Zełenskiemu.

Wcześniej sprawę skomentował szef polskiej dyplomacji Radosław Sikorski, nawiązując do byłego kanclerza Niemiec Gerharda Schrödera, który również posiada to odznaczenie. – Osobiście uważam, że będzie dziwnie, gdy okaże się, (...) że Order Orła Białego ma pan były kanclerz Niemiec Gerhard Schroeder, który od Putina bierze pieniądze, a nie ma go ten, który z Putinem walczy – powiedział Sikorski dziennikarzom. Wpis o takiej treści zamieścił także w serwisie X.

Kawaler Orderu Orła Białego

Były kanclerz Niemiec Gerhard Schröder otrzymał najwyższe polskie odznaczenie w 2002 roku. Socjaldemokrata kierował niemieckim rządem w latach 1998-2005. Podczas swojej kadencji nawiązał dobre, a nawet przyjacielskie stosunki z Władimirem Putinem. Pod koniec rządów Schröder uzgodnił z Putinem budowę gazociągu Nord Stream przez Morze Bałtyckie, omijającego Polskę, Ukrainę i kraje bałtyckie.

Później były kanclerz został najpierw przewodniczącym rady nadzorczej Nord Stream AG, a następnie również rosyjskiego koncernu energetycznego Rosnieft. To przyniosło mu reputację rosyjskiego lobbysty.

Gerhard Schröder u Putina

Po inwazji Rosji na Ukrainę w 2022 roku Schröder odwiedził Moskwę i spotkał się z Putinem. Były kanclerz wielokrotnie okazywał też zrozumienie dla pozycji Kremla. Ostatnio opowiadał się za wznowieniem dostaw gazu z Rosji, a na początku tego roku w gościnnym artykule w „Berliner Zeitung” sprzeciwiał się „demonizowaniu Rosji jako wiecznego wroga”.

Kilka dni temu Schröder ponownie spotkał się na Kremlu z Putinem. Jak podała rosyjska agencja Interfaks, powołując się na doradcę Putina ds. polityki zagranicznej Jurija Uszakowa, „była to dobra rozmowa” i „przyjacielska”. Odbyła się ona w cztery oczy, jej treści nie podano, ale niemieckie media spekulowały, czy spotkanie miało związek z niedawną propozycją Putina, by to Schröder był pośrednikiem w rozmowach na temat zakończenia wojny w Ukrainie i możliwego wznowienia relacji między Rosją a Unią Europejską.

Schröder mediatorem?

Propozycja ta nie spotkała się z pozytywnym odzewem zarówno ze strony Kijowa, jak i Brukseli oraz stolic państw UE. Jednak podczas trwającego od 3 do 6 czerwca br. Petersburskiego Międzynarodowego Forum Ekonomicznego Putin do niej powrócił. Jak mówił, jako pośrednicy między UE a Rosją w grę wchodzą tylko „neutralne osoby”, „którym można zaufać”. Jednocześnie wyraził zdziwienie, że jego apel o powołanie byłego kanclerza Niemiec na pośrednika wywołał burzliwą dyskusję w Niemczech – relacjonowała niemiecka agencja prasowa DPA.

Rosyjski przywódca tłumaczył też, że nie chodzi mu o to, czy Schröder jest jego przyjacielem, czy nie. Jego zdaniem były kanclerz jest mężem stanu, który działa na rzecz interesów Niemiec i broni własnych stanowisk.

Co z orderem dla Zełenskiego?

Karol Nawrocki miał uczestniczyć w poniedziałkowych obradach Kapituły Orderu Orła Białego. Teraz to właśnie do prezydenta będzie należeć decyzja w sprawie ewentualnego odebrania Wołodymyrowi Zełenskiemu najwyższego polskiego odznaczenia. Według rzecznika prezydenta Rafała Leśkiewicza Nawrocki zdecyduje w tej sprawie „w odpowiednim czasie”. Stanowisko kapituły nie zostało ogłoszone publicznie.

Kapituła zajęła się propozycją prezydenta Nawrockiego, by odebrać odznaczenie Zełenskiemu z powodu jego decyzji o nadaniu jednej z ukraińskich jednostek wojskowych imienia „bohaterów UPA”. Ukraińska Powstańcza Armia jest bowiem w Polsce kojarzona przede wszystkim z odpowiedzialnością za noszące znamiona ludobójstwa zbrodnie na ludności polskiej na Wołyniu i w Galicji Wschodniej w latach 1943-1945.

Chcesz mieć stały dostęp do naszych treści? Dołącz do nas na Facebooku!

Szef oddziału AfD z Turyngii Björn Höcke twierdzi w podcaście szwajcarskiego tygodnika „Weltwoche”, że Niemcy w zachodnich landach to mówiący po niemiecku Amerykanie z „zastępczą tożsamością” - relacjonuje magazyn „Der Spiegel”. Sam Höcke urodził się i wychował w zachodnich Niemczech.

Inaczej Niemcy ze wschodu

Inaczej jest w przypadku Niemców ze wschodu, którzy nadal są „mówiącymi po niemiecku Niemcami” - twierdzi polityk skrajnie prawicowej AfD. Jednocześnie Höcke zapewnił, że nie jest „Antyamerykaninem”.

Według lidera AfD w Turyngii zachodni Niemcy dali się zdominować przez kulturę amerykańską, czyli - jego zdaniem - zostali siłą przejęci przez USA.

Koniec Niemiec

„Der Spiegel” zwraca uwagę, że Höcke po raz kolejny mówi o „końcu Niemiec”, którym rzekomo zagrażają migracja i elity, a także krytykuje rozliczanie zbrodni nazistowskich i niemiecką kulturę pamięci.

54-letni Höcke pochodzi z Westfalii. Do 2014 roku pracował jako nauczyciel w Hesji, a następnie przejął kierownictwo oddziału AfD w Turyngii uznanego przez kontrywiad za skrajnie prawicowy.

W 2024 roku został skazany na karę grzywny za używanie nazistowskich haseł.

Zaledwie kilka tygodni temu Höcke wywołał kontrowersje rozmową z popularnym podcasterem Benem Berndtem. Przedstawiał w niej swoje poglądy bez krytycznych pytań. Podcaster chwalił się, że zadaje pytania bez cenzury i niczego nie wycina. Jednak według własnych informacji wyciął on z rozmowy z Höckem dwa fragmenty, które mogą podlegać sankcjom prawnym.

Chcesz mieć stały dostęp do naszych treści? Dołącz do nas na Facebooku!

Po ostatniej eskalacji napięć między Iranem a Izraelem oba kraje zamierzają na razie wstrzymać ataki. W poniedziałkowe popołudnie, 8 czerwca, Teheran ogłosił wprawdzie wstrzymanie ataków na Izrael, ale jednocześnie zagroził „surowszymi i bardziej niszczycielskimi działaniami”, gdyby Izrael kontynuował uderzenia na południe Libanu.

Izrael wstrzyma ataki na prośbę prezydenta USA Donalda Trumpa – poinformował z kolei przedstawiciel izraelskiego rządu w rozmowie z portalem informacyjnym „Ynet”. Izraelskie źródło zaznajomione z tą sprawą potwierdziło te doniesienia na zapytanie niemieckiej agencji prasowej DPA.

Berlin: zobaczymy

Mister spraw zagranicznych Niemiec Johann Wadephul z zadowoleniem przyjął te zapowiedzi w konflikcie bliskowschodnim. – Dzisiejsze oświadczenie Iranu, że ataki zostały zakończone, może być ważnym krokiem – powiedział Wadephul w Berlinie. – Będziemy teraz uważnie obserwować, na ile wiarygodne jest to oświadczenie – dodał.

Rząd Friedricha Merza oczekuje przede wszystkim, „że Iran wywrze odpowiedni wpływ na Hezbollah, aby ta organizacja terrorystyczna nie kontynuowała ataków na Izrael z terytorium Libanu, w szczególności na północ Izraela” – zaznaczył szef niemieckiej dyplomacji.

Wcześniej niemieckie ministerstwo gospodarki podało, że z niepokojem obserwuje eskalację konfliktu na Bliskim Wschodzie, nie stwierdza jednak problemów z zaopatrzeniem.

– Nie mamy żadnych informacji na temat fizycznych niedoborów w Europie. W najbliższym czasie sytuacja ta nie ulegnie też zmianie – powiedział rzecznik resortu gospodarki. – Utrzymujemy ścisły kontakt z przedsiębiorstwami i stowarzyszeniami. Jednak przedsiębiorstwa nie zgłaszają nam obecnie żadnych trudności zaopatrzeniem w paliwo lotnicze – dodał rzecznik, odnosząc się do ostatniej eskalacji.

Wzajemne ataki

W nocy z niedzieli na poniedziałek, 8 czerwca, Izrael zaatakował cele wojskowe w Iranie w odpowiedzi na irańskie ataki rakietowe z niedzieli – ignorując tym samym wezwanie prezydenta USA Donalda Trumpa, by powstrzymać się od działań odwetowych w związku z ostrzałem rakietowym z Teheranu. W konsekwencji doszło do kolejnych wzajemnych ataków.

Działania zbrojne groziły zniweczeniem nadziei na porozumienie, do którego dążył prezydent USA w celu rozwiązania konfliktu w regionie. Sam Trump podkreślał w kilku postach, że nadal trwają prace nad szybkim rozwiązaniem konfliktu. Zaapelował o natychmiastowe zaprzestanie wzajemnych ataków między Izraelem a Iranem.

Zaniepokojenie odczuły także światowe giełdy. Wraz z eskalacją konfliktu „na rynek powróciły wszystkie obawy dotyczące uporczywej inflacji i dotykają inwestorów, którzy muszą teraz zdecydować, czy przed przerwą letnią wolą jeszcze nieco zmniejszyć ryzyko w swoich portfelach” – podsumował Andreas Lipkow, główny analityk brokera CMC Markets.

Dodatkowe 47 mln

W związku z rosnącymi cenami paliw kopalnych spowodowanymi wojną między Izraelem a Iranem wydatki UE na import wzrosły w ciągu ostatnich 100 dni (tyle trwa wojna Izraela i USA przeciwko Iranowi) o 47 mld euro. – To cena, którą płacimy, nie wytwarzając ani jednej dodatkowej kropli energii – powiedziała rzeczniczka Komisji Europejskiej.

Podkreśliła jednak, że na razie nie doszło do zakłóceń w dostawach, a bezpieczeństwo dostaw jest zagwarantowane. Wynika to również z faktu, że UE dywersyfikuje swoje źródła energii, zwiększa udział energii krajowej oraz podnosi efektywność energetyczną.

(DPA, RTR, AFP/dom)

Lubisz nasze artykuły? Zostań naszym fanem na facebooku! >>